12 lat po tym, jak nas porzuciła, moja mama wróciła i poprosiła o drugą szansę. Tata się zgodził… ​​Ale co z kobietą, która wspierała go przez wszystkie te lata?

Catherine szybko skinęła głową, jakby obawiała się, że znowu zamknie drzwi.

Rachel, dotąd milcząca, wyszła z drugim kocem i delikatnie go nakryła. „Zostań na noc. Jest za zimno, żeby tam siedzieć” – powiedziała łagodnie. Ale w jej oczach pojawił się błysk stali.

Następne dni były surrealistyczne. Catherine została. Próbowała ze mną rozmawiać – pytała o studia, o moich znajomych, o kierunek studiów. Ale każde pytanie odpychało mnie coraz bardziej. Nie mogłem zapomnieć tamtej nocy, kiedy odeszła, kiedy płakałem, trzymając pluszową sowę, którą dała mi rok wcześniej. Mimo to najbardziej dezorientował mnie tata. Był dla niej… serdeczny. Rozmawiał z nią. Pewnego dnia poszli nawet na lunch.

Rachel wciąż się uśmiechała. Nadal gotowała. Ale zaczęła mówić mniej. Obserwowała z boku, jak Catherine znów wpłynęła do naszego życia.

Obawiałam się najgorszego – że mój tata, z nostalgii lub poczucia winy, pozwoli Catherine wrócić i zapomni o kobiecie, która została.

Aż pewnego wieczoru prawda wyszła na jaw.

Właśnie skończyliśmy kolację, gdy Catherine stanęła na czele stołu. „Muszę coś powiedzieć” – powiedziała, rozglądając się dookoła. Jej ton był pewny siebie, niemal wyćwiczony.

„Chcę wrócić – naprawdę. Chcę, żeby ta rodzina znów była cała”.

Zwróciła się do Rachel.

„Rachel, dziękuję, że opiekujesz się Taylor i Danielem. Ale to moja rodzina. A teraz, kiedy wróciłam, myślę, że czas, żebyś odeszła. Nie chcę dramatów. Chcę tylko tego, co moje”.

Otworzyłem usta ze zdumienia. Dłonie Rachel mocniej ścisnęły szklankę, ale nie odpowiedziała. Nie od razu.

Potem tata wstał. Cicho. Stanowczo. Wszedł do biura i wrócił z grubą kopertą.

„Masz rację, Catherine” – powiedział. „To twoja rodzina. Ale najpierw musisz coś wiedzieć”.

Przesunął dokumenty po stole.

„Kiedy Rachel i ja się pobraliśmy, przepisałem na nią większość majątku – ten dom, firmę, a nawet nasze oszczędności. Gdybyśmy się rozstali, to ja wyszedłbym z pustymi rękami”.

Twarz Catherine zbladła. Przerzucała dokumenty, przerzucając każdą stronę coraz szybciej, a ręce jej drżały.

„Ty… Nie mówisz serio. Dałeś jej wszystko?”

Tata nawet nie drgnął. „Mówię poważnie”.

Sięgnął do kieszeni i wyciągnął pendrive. Podłączył go do laptopa stojącego na kredensie. Z głośników dobiegł głos.

Głos Katarzyny.

„Słyszałem, że Danielowi wiedzie się dobrze. Muszę wracać. Ten dom, te pieniądze – należy mi się ich część. A ta kobieta, Rachel? Znajdę sposób, żeby ją stamtąd wydostać”.

Twarz Katarzyny posmutniała.