Uwięziona przez miłość: mąż mnie zamknął – ale to ja miałam ostatnie słowo

Kiedyś wierzyłam, że Collins jest „tym jedynym”. Był miły, troskliwy i zwracał uwagę na drobiazgi – na przykład na to, kiedy mój kot chorował, albo na to, jaką herbatę lubię.

Po roku razem się oświadczył, a ja wprowadziłam się do domu, który dzielił z jego matką, Jenną. Potem wszystko się zmieniło. Bycie miłym przerodziło się w listy obowiązków, a ja w jakiś sposób zostałam nieopłacaną gospodynią domową.

Collins przestał pomagać, a Jenna zaczęła traktować mnie jak najemnika. Wciąż miałam nadzieję, że to tylko chwilowe. Nie było – stało się moją rzeczywistością.

Potem doznałam kontuzji: zerwania więzadła krzyżowego przedniego. Lekarz zalecił sześć tygodni odpoczynku.

Collins obiecał, że się mną zaopiekuje. Pierwszego dnia razem z Jenną zanieśli mnie na górę, poprawili poduszki, dali mi szklankę wody… a potem zamknęli drzwi sypialni od zewnątrz.

Byłam w szoku. Chwilę później pod drzwiami wsunęła się kartka papieru: „Umowa o Wkład Osobisty”, z której wynikało, że po wyzdrowieniu będę musiała gotować, sprzątać i płacić czynsz. Oboje mieli na niej podpisy. Mój nie, ale i tak zostawili długopis.