Milioner udaje sparaliżowanego, by wystawić swoją dziewczynę na próbę — ale prawdziwą miłość znajduje tam, gdzie najmniej się jej spodziewa…

Tego ranka słońce świeciło jasno, ale Adrien Veyron, jeden z najmłodszych milionerów w mieście, czuł jedynie wewnętrzną pustkę.

Dla świata zewnętrznego był nietykalny – bogaty, potężny, podziwiany. Ale za bramami jego rozległej posiadłości trawiły go wątpliwości.

Przez prawie rok spotykał się z Cassandrą, olśniewającą kobietą podziwianą w wyższych sferach.

Była uosobieniem dziewczyny milionera – idealna, modna, kochana.

A jednak Adriena dręczyło jedno pytanie: czy kocha jego, czy tylko jego majątek?

Podejmując lekkomyślną decyzję, wymyślił okrutny test. Powiedział Cassandrze, że uległ wypadkowi samochodowemu i nie może już chodzić.

Udawałby, że jest przykuty do wózka inwalidzkiego, bezbronny i złamany, by zobaczyć jej prawdziwe serce.

Czy zostanie i zaopiekuje się nim, czy porzuci go, gdy jego bogactwo straci swój blask?

Początkowo Cassandra dobrze odgrywała swoją rolę.

Trzymała się go publicznie, pozowała dramatycznie z sympatią w mediach społecznościowych i mówiła znajomym, jak bardzo go kocha pomimo jego stanu.

Ale za zamkniętymi drzwiami zaczęły pojawiać się pęknięcia. Wzdychała niecierpliwie, gdy prosił o pomoc. Zaczęła częściej znikać „na imprezy”.

A kiedy myślała, że ​​nikt nie patrzy, jej uczucie przeradzało się w irytację.

Klatka piersiowa Adriena stawała się coraz cięższa z każdym dniem. Test zadziałał, ale przyniósł tylko ból.

W tle jego nieszczęścia stała ktoś, kogo ledwo zauważał: Marbel, cicha pokojówka, która przyszła do pracy w rezydencji zaledwie kilka miesięcy wcześniej.

Nie była ani olśniewająca, ani hałaśliwa. Miała na sobie schludny fioletowy uniform i poruszała się z cichą godnością.

Ale kiedy Cassandra przewróciła oczami, gdy Adrien z trudem sięgał po szklankę z wodą, to właśnie Marbel delikatnie podała mu ją do ręki.

Kiedy Cassandra odmówiła pchania wózka inwalidzkiego, Marbel uczynił to cicho, prowadząc go przez ogrody pewnym krokiem.

Adrien zaczął patrzeć na nią inaczej. Nie patrzyła na niego z litością ani chciwością. Widziała w nim mężczyznę – zranionego, ale wciąż człowieka, wciąż godnego szacunku.

I po raz pierwszy od lat coś drgnęło w sercu Adriena.

Dni zmieniły się w tygodnie, a maska ​​Cassandry całkowicie opadła. Adrien dostrzegał jej pogardę coraz wyraźniej z każdym spotkaniem.

Otwarcie kpiła z niego w zaciszu domowym, nazywając go „cieniem mężczyzny, którym był kiedyś”.

Punkt krytyczny nastąpił pewnego wieczoru na wystawnym przyjęciu na patio. Cassandra, ubrana w diamenty i jedwab, głośno się śmiała do przyjaciół.

Z okrutnym uśmiechem wskazała na Adriena siedzącego na wózku inwalidzkim.

Ciąg dalszy na następnej stronie 👇
Aby kontynuować, kliknij przycisk pod reklamą ⤵️