Mąż po 17 latach małżeństwa z Inną postanowił ją zostawić dla młodego studenta, nie spodziewał się jednak, że żona pożegna go

Inna stała przy oknie, obserwując, jak krople deszczu rozlewają się po szybie, tworząc fantazyjne wzory. Siedemnaście lat – dużo czy mało? Pamiętała każdy dzień ich małżeństwa, każdą rocznicę, każdy prezent. A teraz wszystko legło w gruzach.

„Musimy porozmawiać” – powiedział Aleksiej.

„Wyjeżdżam, Inno. Do Nataszy”.

Cisza. Tylko tykanie starego zegara ściennego, niegdyś podarowanego przez matkę, przerywało spokój pokoju.

„Do studentki z twojego wydziału?” Jej głos brzmiał zaskakująco spokojnie.

„Tak. Zrozum, moje uczucia się zmieniły. Pragnę nowych emocji, świeżych wrażeń. Jesteś mądrą kobietą, powinnaś to zrozumieć”.

Inna się uśmiechnęła.

„Jesteś pewna?” – zapytała.

„Absolutnie” – odparł Aleksiej. „Już spakowałem swoje rzeczy”.

Potem podeszła do szafki i wyjęła tę specjalną butelkę, którą trzymali na specjalną okazję.

Tylko dla przykładu
„No cóż, przypuszczam, że to dość wyjątkowa chwila” – zaczęła otwierać butelkę. „Wiesz, proponuję kolację pożegnalną. Zaproś przyjaciół, krewnych. W końcu siedemnaście lat to nie przelewki”.

Aleksiej powiedział ze zdziwieniem:

„Chcesz… chcesz urządzić przyjęcie z okazji naszego rozwodu?”

„Dlaczego nie?” Inna się uśmiechnęła. „Pożegnajmy nasze wspólne życie w wielkim stylu. W końcu jestem naprawdę mądrą kobietą, pamiętasz?”

Zaczęła wysyłać wiadomości do krewnych i przyjaciół.

„Jutro o siódmej wieczorem. Przygotuję twoje ulubione dania. Potraktuj to jako mój prezent pożegnalny”.

Aleksiej stał, nie wiedząc, co powiedzieć. Przewidział łzy, zdenerwowanie, wyrzuty – wszystko, tylko nie to spokojne przyjęcie.

„I tak, powiedz Nataszy, że ona też jest zaproszona. Chcę poznać dziewczynę, która zdołała zrobić to, czego ja nie mogłem przez te wszystkie lata – rozpalić w tobie nową iskrę”.

Następny dzień zaczął się dla Inny wyjątkowo wcześnie.
Starannie obdzwoniła banki, spotkała się z prawnikiem i przygotowała dokumenty. Wszystko było przygotowane.

Wieczorem ich przestronne mieszkanie wypełniły aromaty wykwintnych potraw. Inna nakryła do stołu, przygotowując najwspanialszą zastawę – prezent ślubny od teściowej.

„Wszystko musi być idealne” – mruknęła.

Tylko dla zobrazowania
Jego matka, Wiera Pawłowna, niezręcznie chwyciła synową:

„Innoczko, może jest jeszcze szansa, żeby wszystko zmienić?”

„Nie, mamo. Czasami trzeba dokonać właściwego wyboru i odpuścić”.

Stopniowo zaczęli się schodzić ich przyjaciele.

„Wejdźcie, usiądźcie” – Inna skierowała ich do szczytu stołu. „Dziś wieczorem to wy jesteście głównymi bohaterami wieczoru”.

Gdy wszyscy zajęli swoje miejsca, Inna wstała, trzymając kieliszek:

„Drodzy przyjaciele! Dzisiaj jest wyjątkowy dzień. Zebraliśmy się tutaj, aby świętować koniec jednej historii i początek kolejnej”.

Zwróciła się do Aleksieja:

„Lesho, chcę ci podziękować za siedemnaście lat spędzonych razem. Za wszystkie wzloty i upadki, za radości i smutki, które dzieliliśmy. Nauczyłeś mnie wielu rzeczy. Na przykład tego, że miłość może być bardzo różna”.

Niezręczny szept przebiegł przez salę. Natasza bawiła się serwetką, unikając kontaktu wzrokowego.

„I nauczyłeś mnie też zwracać uwagę na szczegóły” – kontynuowała Inna. „Zwłaszcza te finansowe”.

Zaczęła rozkładać dokumenty: