Kiedy dowiedziałem się, że moja była żona jest poważnie chora, poszedłem ją odwiedzić w szpitalu i prawda mnie przeraziła…

Fernando i ja byliśmy małżeństwem od pięciu lat.
Na początku byliśmy tak radośni jak każda inna para, marząc o domu rozbrzmiewającym dziecięcym śmiechem. Ale z biegiem lat w domu panowała cisza, bez płaczu dziecka. Szukaliśmy pomocy wszędzie, od dużych szpitali po starych uzdrowicieli, ale każda próba kończyła się porażką. Ona zamknęła się w sobie, a moja cierpliwość się rozpadała. Nasza niegdyś płomienna miłość rozpłynęła się w kłótniach i niekończącej się ciszy.

Wtedy spotkałem Sofię, promienną młodą kobietę, a co najważniejsze, spodziewała się dziecka. Sofia upierała się, że to chłopiec, dziecko, o którym marzyłem. Poczułem się odkupiony, jakby los dawał mi kolejną szansę. Postanowiłem zakończyć moje małżeństwo. Kiedy wyznałem swoją decyzję, moja żona nie uroniła ani jednej łzy i nie obwiniała mnie. Po prostu cicho podpisała dokumenty, ze smutkiem, ale stanowczością w oczach. Odszedłem, przekonany, że wkraczam w jaśniejszy, lepszy rozdział w życiu.

Czas płynął naprzód, a Sofia i ja oczekiwaliśmy narodzin naszego dziecka.
Ale pewnego dnia dotarła do mnie wiadomość, że moja była żona trafiła do szpitala z powodu poważnej choroby. Choć nasze drogi się rozeszły, poczułem niepokój. Postanowiłem ją odwiedzić. Wchodząc na oddział, zamarłem. Była wychudzona, jej niegdyś żywe oczy były teraz puste, a na mój widok usta wygięły się w delikatnym uśmiechu.

„Przyszedłeś” – wyszeptała cicho, głosem słabym jak powietrze. „Dziękuję”.

Usiadłem obok niej, z sercem nieznośnie ciężkim. „Mariana, co ci się stało? Dlaczego nigdy mi nie powiedziałaś?”

Uśmiechnęła się delikatnie, choć w jej oczach pojawił się smutek. „Jest coś, czego nigdy nie wyjawiłem. Myślę, że czas, żebyś się dowiedziała”.

Zmarszczyłem brwi, czując narastający we mnie strach. „Co się stało?”