Młodszy brat poprosił o pieniądze na zakup domu. Starsza siostra bez wahania przelała pół miliona, podczas gdy młodsza…

Młodszy brat poprosił o pieniądze na zakup domu.
Starsza siostra bez wahania przelała pół miliona pesos, a młodsza po prostu podała mu słoik zepsutych ogórków. Trzy lata później wrócił, zostawił na stole walizkę z milionem pesos i powiedział ze łzami w oczach: „Siostro… Już wszystko zjadłem”.

Jestem najmłodszy w rodzinie. Mam dwie starsze siostry.

Kiedy mama i tata zmarli, na zmianę mnie wychowywali, płacili za moją szkołę i mnie karmili. Ale każda z nich jest zupełnie inna:

Claudia, najstarsza, jest praktyczna, prostolinijna i trochę chełpliwa.
Mariana, druga, jest cicha, skromna, nieco tradycyjna… a nawet staromodna, jak niektórzy mogliby powiedzieć.

Kiedy poślubiłem Paolę, przez lata staraliśmy się o dom. Właśnie gdy myśleliśmy, że nie ma już dla nas ratunku, rodzina mojej żony postawiła twardy warunek:

— Jeśli nie będą mieli własnego domu, nie będzie wesela.

Zdesperowany, zadzwoniłem do sióstr po pomoc.

Claudia o nic nie pytała. W ciągu 10 minut przelała mi 500 000 pesos i powiedziała ze śmiechem:

— Dzięki mnie będziesz miał dom. Jak ci się dobrze powodzi, nie zapomnij, dobrze?

Mariana… po prostu milczała.

Następnego dnia, w południe, przyszła do mnie z wielkim szklanym słoikiem.

Ogórki kiszone.

Te same, które zawsze robiła: żółte, o intensywnym zapachu, kwaśnym smaku… te, o których kiedyś powiedziałem Paoli: „Nie zjadłbym ich, nawet gdyby mi je dali”.

Mariana włożyła mi butelkę w dłonie i powiedziała cicho:

— Jeśli chcesz, zjedz je. Jeśli nie, zachowaj je. Nigdy nie wiesz, kiedy możesz ich potrzebować.

Zaniemówiłam.

Tylko tyle? Słoik ogórków?

Od tego dnia powoli odsunęłam się od Mariany.

W głębi duszy pomyślałam:

„Takie jest życie… kiedy są pieniądze, widać, kto jest kim”.