Puszysta dziewczyna została przekazana biednemu rolnikowi, aby umorzyć długi jej rodziny — ale nie wiedziała, że ​​jest on właścicielem tysięcy akrów ziemi i majątku, który może odmienić jej życie…

Odesłana córka
Popołudniowe słońce rzucało długie cienie, gdy stara ciężarówka Chevroleta toczyła się po zakurzonej drodze i zatrzymała przed zniszczonym domem. W kabinie siedziała 24-letnia Margaret, ściskając w dłoniach zniszczoną skórzaną walizkę, a jej ręce drżały. Jej blond włosy były starannie zaplecione, a wyblakła sukienka w kwiaty, choć starannie cerowana, zdradzała ślady lat noszenia.

Zawsze była cięższa od innych dziewcząt w jej wieku i rodzina nigdy jej o tym nie dawała zapomnieć. Tego ranka głos ojca wciąż ją bolał:
„Margaret, ta umowa rozwiąże nasze długi i zapewni ci miejsce do spania”.

Mówił z ostatecznością mężczyzny finalizującego transakcję. Jej matka dodała z goryczą: „Thomas Brennan to tylko rolnik, ale przynajmniej zaproponował, że spłaci to, co jesteśmy winni, w zamian za twój ślub”.

Dla nich Margaret nie była ukochaną córką – postrzegali ją jako obowiązek, teraz przeniesiony na kogoś innego.

Dostarczone jak okazja
Kiedy ciężarówka się zatrzymała, ojciec ledwo na nią spojrzał. Wyładował jej skromne rzeczy i mruknął: „Thomas powinien być w pobliżu. Pamiętaj, Margaret, teraz jesteś jego odpowiedzialnością. Nie przynoś wstydu naszemu imieniu”.

Zza domu wyłoniło się dwóch mężczyzn. Jednym z nich był sam Thomas Brennan, mężczyzna po trzydziestce, o silnych ramionach i życzliwym spojrzeniu. Miał na sobie kraciastą koszulę i dżinsy, a jego ruchy świadczyły o spokojnej pewności siebie. Obok niego szedł starszy mężczyzna z siwą brodą i łagodnym uśmiechem – jego ojciec, Samuel Brennan.

Thomas podszedł z kapeluszem w dłoni.
„Panno Margaret, jestem Thomas Brennan, a to mój ojciec, Samuel. Witamy w naszym domu”.

Jego ton był łagodny, pełen szacunku. W przeciwieństwie do wielu innych, którzy patrzyli na nią z litością lub osądem, spojrzenie Thomasa emanowało wyłącznie ciepłem.
„Wiem, że nie tego chciałaś” – kontynuował ostrożnie. „Ale chcę, żebyś wiedziała, że ​​będziesz tu traktowana z szacunkiem. To teraz twój dom, tak długo, jak zechcesz tu zostać”.

Ojciec ledwo czekał na odpowiedź, zanim wsiadł z powrotem do ciężarówki, wzbijając kurz, gdy odjeżdżał. Margaret stała sama, ściskając walizkę, a jej serce wypełniał strach i niepewność.

„Chodź”, powiedział delikatnie Thomas. „Pokażę ci wnętrze. Pewnie jesteś zmęczona i głodna”.

Inny rodzaj domu
Margaret przygotowała się na rozczarowanie, ale to, co zobaczyła, zaskoczyło ją. Teren rozciągał się daleko, z płotami sięgającymi aż po horyzont i bydłem pasącym się na odległych polach. Dom, choć skromny na zewnątrz, był czysty, przestronny i przytulny w środku. W kuchni znajdował się duży piec i solidny dębowy stół, który świadczył o rodzinnej atmosferze.