13-letnią dziewczynkę wyrzucono z domu, bo była w ciąży, a po latach wróciła, by zaszokować wszystkich.

Pewnego burzliwego wieczoru w Brighton, nastolatka o imieniu Marianne stała drżąc przed rodzicami. W salonie było zimniej niż na zewnątrz. Jej ojciec, Gregory, uderzył dłonią w stół, a jego głos niósł się echem niczym grzmot. „Jaki wstyd nam przyniosłaś? Trzynaście lat i dziecko? Czy zdajesz sobie sprawę, co ludzie powiedzą?”

Matka Marianne, Ruth, skrzyżowała ramiona, a jej oczy były ostre jak szkło. „Nie mogę na ciebie patrzeć. Zniszczyłaś wszystko, na co pracowaliśmy”.

Usta Marianne zadrżały. „Nie chciałam, żeby to się stało. Proszę, nie odsyłaj mnie”.

„Dość” – ryknął Gregory, wskazując na drzwi. „Nie jesteś tu już mile widziana”.

Dziewczyna wyszła w noc, deszcz przemoczył jej cienką sukienkę. Zapukała do drzwi opuszczonego budynku, błagając dozorcę o schronienie, ale zatrzasnął jej drzwi przed nosem. Wyczerpana, zwinęła się na ławce w parku, trzymając się za brzuch. Podeszła do niej grupka chłopców, naśmiewając się z niej i okrążając ją, ale udało jej się uciec w wąską alejkę. Samotna, drżąca i chora, szepnęła w ciemność: „Dlaczego cały świat mną gardzi?”.

Opuściły ją siły pod dębem. Właśnie gdy myślała, że ​​noc ją pochłonie, pojawiła się starsza kobieta z parasolem. „Dziecko, zamarzniesz tu na śmierć” – powiedziała cicho kobieta. Marianne opadła jej w ramiona.

Kobieta miała na imię Beatrice i była właścicielką skromnego sklepiku niedaleko mola. Poczęstowała Marianne herbatą, chlebem i pierwszą od tygodni życzliwością, jakiej dziewczyna zaznała. Beatrice odmówiła zadawania pytań, mówiąc jedynie: „Zasługujesz na ciepło, bez względu na to, co się stało”.

W kolejnych tygodniach Marianne pomagała w piekarni. Jednak szepty szybko rozeszły się po okolicy: zhańbiona, ciężarna dziewczyna mieszka pod dachem Beatrice. Niektórzy klienci szydzili, ostrzegając Beatrice przed utratą reputacji. Kiedy pewnego popołudnia wparował sklepikarz z naprzeciwka, oskarżając Marianne o „zły wpływ”, Beatrice stanęła dęba. „Ta piekarnia to mój dom i jest pod moją opieką. Jeśli ci się nie podoba, możesz odejść”.

Plotki jednak tylko się nasiliły. Młodzi mężczyźni nękali Marianne, grozili jej, a raz nawet zdewastowali sklep pod nieobecność Beatrice. Marianne płakała wśród rozbitych bochenków chleba, przekonana, że ​​jest tylko ciężarem. Chociaż Beatrice nalegała, by została, Marianne nie mogła znieść widoku staruszki cierpiącej z jej powodu. Pewnej nocy spakowała swoje skromne rzeczy, zostawiając liścik: „Uratowałaś mnie, kiedy nikt inny by tego nie zrobił. Ale nie mogę ci się odwdzięczyć, niszcząc to, co kochasz”.

Zamieszkała w pensjonacie prowadzonym przez surową kobietę o imieniu Dolores, która oskarżyła ją o kradzież, gdy zginęły jej pieniądze. Dzieci naśmiewały się z jej wzdętego brzucha, a lokatorzy okrutnie szeptali. W końcu, gdy jej pokój został splądrowany, a skromne oszczędności skradzione, Dolores wyrzuciła ją całkowicie. Nie mając dokąd pójść, Marianne błąkała się, aż zemdlała przy torach kolejowych.