75-letni mężczyzna zamawiał 16 skrzynek wody mineralnej dziennie. Dostawca nabrał podejrzeń i wezwał policję. Kiedy drzwi się otworzyły, wszyscy byli oszołomieni.

Nazywam się Mateo i pracuję jako dostawca wody w małej firmie wodociągowej w mieście Lipa w Batangas. Praca jest wymagająca fizycznie, ale zapewnia stały dochód, który pomaga mi utrzymać rodzinę. Wśród moich stałych klientów, jeden starszy mężczyzna przykuł moją uwagę i wywarł na mnie niezatarte wrażenie. Codziennie zamawiał szesnaście dwudziestolitrowych butelek wody pitnej.

Na początku założyłem, że prowadzi restaurację lub sprzedaje wodę lokalnej grupie. Ale kiedy dotarłem pod jego adres, zdałem sobie sprawę, że to po prostu skromny, parterowy dom na końcu cichej ulicy. Staruszek nigdy nie zapraszał mnie do środka. Uchylał drzwi, zostawiał pieniądze w małej kopercie, a ja stawiałem butelki przed drzwiami, zanim wyszedłem. Ani razu nie usłyszałem żadnego dźwięku z wnętrza. Ogromna ilość wody, którą zużywał, wydawała się niemożliwa do zaakceptowania dla jednej osoby mieszkającej samotnie.

Dni zmieniały się w tygodnie, a moja ciekawość rosła. Normalnie rodzina zużywała jedną lub dwie butelki tygodniowo, a nie szesnaście dziennie. Pewnego popołudnia zebrałem się na odwagę i delikatnie zapytałem:

Przepraszam pana, mam nadzieję, że nie ma pan nic przeciwko, ale dlaczego potrzebuje pan tyle wody każdego dnia?

Spojrzał na mnie ze spokojnym uśmiechem, lekko skinął głową i zamknął drzwi, nie odpowiadając. W jego wyrazie twarzy, spokojnym, ale łagodnym, było coś, co sprawiło, że się zatrzymałem.

Pomimo jego uprzejmości, nie mogłem pozbyć się myśli, że dzieje się coś niezwykłego. Martwiłem się, że może paść ofiarą oszustwa, a co gorsza, że ​​w środku dzieje się coś niebezpiecznego. Po długim namyśle postanowiłem zgłosić sytuację lokalnej policji i władzom barangay.

Następnego dnia pojechałem z małą grupą funkcjonariuszy do jego domu. Kiedy drzwi się otworzyły, starszy mężczyzna stał w nich spokojnie. Policjanci uprzejmie zapytali, czy mogą wejść i sprawdzić dom. Zawahał się przez chwilę, po czym powoli skinął głową i weszliśmy do środka.

To, co zobaczyliśmy, wprawiło nas wszystkich w osłupienie. Dom był pełen rzędów dużych pojemników na wodę, każdy starannie oznaczony informacją o przeznaczeniu. Niektóre były przeznaczone dla sąsiadów, inne dla szkoły podstawowej, lokalnej przychodni, a nawet pobliskiej kaplicy. Każda butelka została starannie przygotowana do dystrybucji.