Emocjonalna podróż Elizy i Richarda: historia prawdy i pojednania

Nieoczekiwany rozwój historii rodzinnej
W lusterku wstecznym Eliza zobaczyła jego sylwetkę: bosą, rozczochraną, przygnębioną. Wyglądał, jakby nagle postarzał się o dwadzieścia lat. Drżącą ręką trzymał kopertę.

Mimo to nie zatrzymała samochodu.

Dojechała do końca ulicy, minęła wjazd na osiedle i wyłączyła silnik. Pozostała bez ruchu przez kilka minut, wciąż trzymając ręce na kierownicy.

Nie czuła wyrzutów sumienia.

Poczuła jedynie ulgę.

W międzyczasie w domu Matevów rozgrywała się niemal tragedia.

„To kłamstwo!” – wykrzyknął Richard. „Co to jest? Test DNA? Ktoś próbuje mi ją odebrać, moją córkę!”

Sofia wstała z siedzenia.

„Tato, proszę…”

Ale Carla, jego żona, powoli wstała. Położyła dłoń na oparciu, żeby się uspokoić.

„Richard…” mruknęła cicho. „Czas, żebyś poznał prawdę”.

„Jaką prawdę, do cholery?” Jej twarz poczerwieniała. „Że ta dziewczyna jest szalona?”

„Że… że nie jest twoją córką” – wyszeptała Carla.

W pokoju zapadła grobowa cisza.

„To wydarzyło się wiele lat temu” – zaczęła ochryple. „Pojechałeś do Wiednia, pokłóciliśmy się i nie oddzwaniałeś. Myślałam, że to już koniec. Czułam się zagubiona i zdezorientowana, samotna… Popełniłam błąd”.

Richard osunął się na krzesło, jakby zabrakło mu tchu.

„Wiedziałeś… i milczałeś?”

„Wiedziałam. Ale zawsze to czułeś. Od samego początku. Widziałam w twoich oczach, że nigdy jej nie zaakceptowałeś, a im bardziej starała się cię zdobyć, tym bardziej ją odpychałeś”.

„Ja…” Jej głos się załamał. „Dałem jej wszystko: pieniądze, edukację, możliwości”.

— Ale nigdy miłości. Nigdy ciepła.