Przeczytałam pamiętnik mojego męża i odkryłam prawdę stojącą za naszą kłótnią

Nawet najsilniejsze małżeństwa nie są odporne na konflikty i pewnego wieczoru pokłóciliśmy się z mężem, co wstrząsnęło mną bardziej niż zwykle.
Rzadko się kłóciliśmy, ale tej nocy nasze słowa były ciężkie, niosły się długo po tym, jak krzyki ucichły. Następnego ranka, kiedy wyszedł do pracy, siedziałam sama w milczeniu, rozpamiętując wszystko i zastanawiając się, co poszło nie tak.

Wtedy mój wzrok powędrował do małego pamiętnika, który zawsze trzymał na nocnej szafce. Sumienie krzyczało, żebym go nie zamykała, ale potrzeba zrozumienia przeważyła nad wahaniem. Otworzyłam go, nie zdając sobie sprawy, jak głęboko zmieni to mój sposób postrzegania go.

Pierwsze wpisy wywołały uśmiech na mojej twarzy. Pisał o naszych wczesnych latach – o swojej radości, nadziejach, marzeniach, które wciąż dla nas niósł. Ale im więcej stron przewracałam, tym mocniej ściskało mi się serce. Jego słowa stawały się coraz mroczniejsze, pełne cichego bólu.

Raz po raz pisał o bólu po stracie ojca, o ciężarze żalu, którego nie potrafił wyrazić, i o lęku, który towarzyszył mu każdego dnia. Nic z tego nie było skierowane do mnie, a jednak surowość jego pisarstwa ujawniała cierpienie, którego nie dostrzegałem u człowieka, który zawsze starał się wyglądać na niezłomnego.

Uderzyła mnie fala winy.