Po pogrzebie mojego brata jego wdowa dała mi list – nie byłem gotowy na to, co wyznał

Na pogrzebie brata spodziewałam się ciszy i smutku, a nie zapieczętowanego listu, który wywróciłby mój świat do góry nogami. To, co wyznał w środku, przekreśliło wszystko, co myślałam, że wiem o mojej rodzinie.

Niebo było szare rano w dniu pogrzebu brata. Stałam obok rodziców, tuż przed wejściem do małej kaplicy. Mój czarny płaszcz był za ciasny. Buty mnie uciskały. Ale nie obchodziło mnie to. Nic z tego nie miało znaczenia. Liczyło się tylko to, że Erica nie było.

Ludzie zapełniali miejsca. Niektórzy po prostu patrzyli przed siebie. Inni płakali. Mama siedziała sztywno, ściskając chusteczkę, której nigdy nie używała. Jej oczy pozostały suche.

„Wszystko w porządku, mamo?” wyszeptałam.

Skinęła głową, ale nie spojrzała na mnie. „Dobrze, Lily. Tylko zmęczona”.

Nie czuła się dobrze. Była dziwna. Dystansująca.

Tata pochylił się w stronę kuzynki w drugim rzędzie. Kiedy zauważył, że na nią patrzę, szybko się odwrócił.

Coś było nie tak. Nie tylko smutek. Coś innego.

Ciągle przyłapywałam ich na patrzeniu na mnie. Na mojego tatę. Na moją mamę. A potem odwracaniu wzroku, jakby byli winni.

Wdowa po Ericu, Laura, siedziała sama kilka rzędów przede mną. Jej ramiona drżały, gdy ocierała twarz. Prawdziwy ból. Prawdziwe łzy. Nie udawała.

Po zakończeniu nabożeństwa ludzie wychodzili parami i trójkami. Niektórzy mnie przytulali. Inni nic nie mówili. Ledwo to zauważyłam.

Młoda kobieta na pogrzebie | Źródło: Pexels
Stałam pod drzewem niedaleko parkingu, po prostu potrzebując powietrza.

Wtedy zobaczyłam Laurę, idącą w moim kierunku z czymś w dłoniach.

„Lily, muszę ci to dać”.

Wyciągnęła kopertę. Na pierwszej stronie widniało moje imię napisane ręką Erica.

„Poprosił mnie, żebym ci to dała. Po”.

Wpatrywałam się w nią. „Po czym?”

Odwróciła wzrok. „Po wszystkim”.

Wzięłam ją drżącymi dłońmi.

„Czy on… powiedział coś jeszcze?” – zapytałam.

Pokręciła głową. „Nie. Tylko, że to ważne”.

Nie otworzyłam od razu. Nie chciałam. Jeszcze nie.

Jechałam do domu w milczeniu. Moje imię wyglądało dziwnie w jego piśmie. Jakby wciąż tu był. Jakby miał się odezwać, gdybym otworzyła.

Ale nie. Jeszcze nie. Myślami wróciłam. Do niego. Do nas.

Eric nigdy nie był serdeczny. Żadnych uścisków. Żadnych nocnych rozmów. Nigdy nie zadzwonił, żeby się tylko przywitać.

Ale zawsze się pojawiał. Był na moim ukończeniu liceum. Siedział w pierwszym rzędzie, milczący, z założonymi rękami.

Kiedy w wieku szesnastu lat leżałam w szpitalu z grypą, on tam był. Po prostu siedział. Niewiele mówił. Ale nie odszedł.

Był jak cień. Zawsze w pobliżu. Nigdy blisko.

Czasami, kiedy na niego patrzyłam, czułam coś więcej. Jakby chciał coś powiedzieć, ale nigdy tego nie zrobił.

Spoglądał na mnie, otwierał usta, a potem je zamykał. Teraz już nigdy tego nie zrobi.

Wszedłem do domu, usiadłem przy kuchennym stole i jeszcze raz wpatrywałem się w kopertę. Potem złamałem plombę.

Papier w kopercie był złożony na pół. Pachniał lekko nim – starymi książkami i wodą kolońską. Ręce mi się trzęsły, gdy go otwierałem.