W 1995 roku cztery Nastolatki odkryły, że są w ciąży. Kilka tygodni później zniknęli bez śladu. Minęły dwie dekady, zanim świat odkrył, co naprawdę się wydarzyło.

To było miasto, w którym wszyscy znali swoje sekrety – lub myśleli, że tak. Mill Creek, Oregon, cichy, jego dni naznaczone nudnym szumem tartaków i odległą paplaniną z boiskami piłkarskiego w szkole średniej.

Ale lato 1995 r. rytm miasta pękł. Cztery dziewczyny – Rachel Holloway, Emily Carter, Jessica Morales i Dana Whitmore — ostatnie ostatnie twoje starszego roku, przekazane sekret cięższy niż ich podręczniki. Wszyscy byli w ciąży.

Ciąże nie są chronione paktu ani lekkomyślnego pościgu za buntem. Dziewczyna stworzyła swoją historię: Rachel, córka nieśmiałego kaznodziei, szeptała o swoim chłopaku, który właśnie się zaciągnął; Emily, znana z ognistych rudych włosów, nosiła wstyd, który był świadomy przed twoimi surowymi; Jessica, córka meksykańskich, znosiła ciężar oczekiwań i milczenia; a Dana, ambitna i nieustraszona, miała plany dotyczące Nowego Jorku, zanim jej świat się zmienił.

Plotki szybko rozchodzą się w mieście, w których poruszają się szybciej niż poczta. Nauczyciele zmarszczyli brwi, szeptali chodzący do kościoła, a chłopcy, którzy kiedyś rywalizowali o ich uwagę, teraz odwrócili się.

Dziewczyny przylgnęły do ​​siebie, tworząc kruchy krąg Solidarności. Testne w cichych tonach w budce z jadalnią, ich koktajle mleczne nietknięte, wstępne programy dotyczące wyników, których nie wybrali.

pewnego lipcowego wieczoru zniknęli. Ich zadzwonili do przyjaciół, zapukali do drzwi i ostatecznie wybrali szeryfa. Rowery znalezione po wyrzuceniu w pobliżu starego zajezdni, a ich sieć była przypięte do urządzenia. Bez notatki, bez śladu stóp, bez śladu walki. Po prostu cisza.

Przez kilka tygodni Mill Creek brzęczało teorii. Inaczej mówili, że uciekną, przez wstydu. Inni szeptali ciemniejsze możliwości-uprowadzenie lub ryzyko.

Grupy poszukiwawcze przeczesywały lasy i rzeki, psy wąchały pola, helikoptery skanowały z góry. Nic. Gdy lato zamieniło się w jesień, plakaty z ich twarzami — uśmiechniętymi, jasnemi oczami-wyblakły w witrynach sklepowych.

Sprawa autonomiczna się, miasto poruszało się tak, jak robi to miasta. Rodzice pochowali swój smutek w rutynie, a koledzy z klasy ukończyli szkołę bez nich. Ale szepty poza. Historia «zaginionych dzieci z Mill Creek» może się przestrogą opowiedzianym młodszym dzieciom, nawiedzającym wspomnienie dla tych, którzy ją przeżyli.

Nikt w 1995 roku nie mógł sobie pozwolić, że dwie dekady później prawda-niechlujna, rozdzierająca serce i ludzka—w końcu wypełznie z powrotem do świateł.

Koniec 2015 roku Mill Creek nie był już tym samym sennym miastem. Tartaki zamknięte, Starbucks przybył, aw połowie sklepy na Main Street stały się sklepami z używanymi rzeczami lub oknami na deskach.

Dla wielu pamięci o czterech zaginionych dziewczynach była dostępna niż tragiczna akcja o duchach, wspomniana tylko ponownie, gdy prawdziwe programy kryminalne wymagały wywiadów.

Ale dla szeryfa Toma Lelanda, który był zastępcą, sprawa nigdy nie opuściła. Zbliżała się emerytura, ale każdy ranking został zauważony na wyblakłe z aktami ułożonymi w rogu jego biura.

Kiedy lokalna dziennikarka, Claire Donovan, transmitowana do miasta na opowiadanie o «najmroczniejszym lecie Mill Creek», Tom niechętnie się z nią rozmawia.