61 lat, w końcu pojawiła się pierwsza miłość. Ale w nocy naszego ślubu, kiedy jej sekret pod suknią, moje serce pękło…

W tym roku istnieje sześćdziesiąt jeden lat.

Osiem lat temu zmarła moja żona — kobieta, która przy mnie była przez ponad trzy dekady — po chorobie chorobowej.

Od tego czasu życie stało się nienośne ciche.

Moje dzieci mają teraz własną rodzinę.

Odwiedzają mnie raz w każdym przypadku, przynosząc trochę danych i utworów, zanim zostaną usunięte z życia.

Nigdy im tego nie wyrzucałem — wiem, jak trudne jest życie.

Ale deszczowe noce, gdy spadły w blaszany dach, czułem się niewiarygodnie, cały świat o mnie zapomniał.

Aż pewnego wieczoru, przeglądając bez celu Facebooka, odwiedzając znajome imię.

Moja pierwsza miłość.

siedemnaście lat, gdy się w niej zakochałem — jej długie czarne włosy, promienny uśmiech, jak, jaki śmiał się z kluczowych rzeczy.

Ale zanim wystąpią pierwsze kroki w dorosłości, jej rodzina zaaranżowała jej małżeństwo z bogatym mężczyzną o opisach lat starszego.

Wyprowadzono na południe. Ja pojechałem na północ. Tak po prostu straciliśmy siebie z oczu.

Przez czterdzieści lat trzymałem ją w pamięci, jak wyblakłe zdjęcie, którego nigdy nie odebrano ponownie.

Aż do tej nocy.

Na początku wymienialiśmy się tylko ostrzegami pozdrowieniami. Potem wiadomości przerodziły się w rozmowy telefoniczne.

występowali na spotkaniach przy kawie. Szybkie odwiedzanie jej domu stało się częścią mojej rutyny.

Przynosiłem owoce, ciasto, zdrowe na Bolące stawy. Ona się śmiała i atakuje, że jest rozpuszczalna.

pewnego dnia, pół żartem, pytaniem:

— „A co by było, gdybyśmy my, teraz starsi, małżeńskie, aby już nie być sami?”

Jej oczy napełniły się łzami. Spanikowałem, myśląc, że ją uraziłem. Ale potem aplikacji i wyszeptała:

— „Całe życie czekałam, aż o to zapytasz.”

Biorę, sześćdziesiąt jeden lat, pierwszą miłość.

Miała na sobie białe jedwabne áo dài, włosy upięte perłową spinką.

Sąsiedzi wiwatowali, przyjaciele gratulowali, a ja po raz pierwszy od lat pamiętam, że się młodo.

Tej nocy, kiedy śmiech ucichł, a goście odeszli, główneem okien, nalałem jej ciepłego mleka i przygotowałem się na, co, że będzie najszczęśliwszą nocą moich starości.

Pomysł rozpinałem jej suknię. Moje ręce drżały, nie ze względu na, lecz z podekscytowania.

I wtedy zamarłem.

Oddech uwiązł mi w gardle.

Na jej wyjściach, biegnące w dół schodów, były blizny. Głębokie, nierówne blizny — takie, które opowiadają historie, których nikt nie odrzucił głośno.

przewodniczę mojej ciszę. Jej oczy otworzyły się ze wstydu.