hamza chciał coś powiedzieć, ale słowa utknęły mu w gardle.

„Chcę się wydostać” – szepnęła Catherine, nie odrywając wzroku od triumfalnego uśmiechu Lauren.

Adam chciał coś powiedzieć, ale słowa utknęły mu w gardle. Czuł, jak jego serce, które się rozpada, a on nic nie mógł na przypadać.

Panie i panowie, bardzo dziękuję! Lauren brzmiała zbyt pewnie. „Obiecuję, że byłem nie zawiodę”. Moja praca przemówi sama za siebie!

Katerina ostrożnie wyjęła dłoń z uścisku Adama i nie oglądając się, ruszyła w stronę wyjścia. Hol, pełne świateł i elegancji, stał się klasą pogardliwych spojrzeń i szeptów. Nie chciała współczucia. Nie chciała litości. Po prostu mikstura powietrza.

Wyszła w chłodnej nocy i wpadła do ukrytego oddechu, w końcu mógł odetchnąć. Świat miasta zwyczajny się spokojniejszy niż gwar panujący w środku.

Telefon zawibrował. Adama. A potem znowu Elżbieta.

Ona nie odpowiedziała.

Szła bez celu. Myśli wirowały w jej głowie. Wspomnienia, obrazy, wyraz. Nagle, niczym grom z jasnego nieba, zatrzymał się. Moje serce zaczęło zacząć szybko. Zrozumiała.

Zawsze czuła, że ​​coś jest nie tak. Uśmiechy, spojrzenie, niewielki gest między Lauren i Richardem. Teraz był już prawie używany.