Podczas pogrzebu mojego męża na moim telefonie pojawił się nieznany numer: „Żyję. Nie ufaj mi”.

Gdy dzień odbył się w miejscu nocy, w domu zapadła niepokojąca cisza. Każdy cień może wywołać i wywołać skutki uboczne, tkając wokół mnie pytania i niewypowiedziane lęki. Mój umysł pędził, odtwarzając w kółko te same przesłania. Myśl, że Richard – mężczyzna, z którym dzieli się prawie trzy dekady życia – może żyć, będąc jednocześnie jedną fantazją, jak i główną fantazją. Ale dlaczego ostrzegł mnie, nie ufał naszemu dziecku? Zimny ​​węzeł lasu ścisnął mi żołądek.

Kiedy dzieci położyły się przestrzeni, w milczeniu przechadzałam się po domu. Serce waliło mi z każdym skrzypnięciem biurka podłogowych. Zatrzymywałem się przed ich pokojami, wsłuchując się w ich ciche, równe oddechy. Natalia i Andrzej. Czy naprawdę coś przede wszystkim wyróżniają? Sama myśl o tym, że okaże się zdradą, ale wiadomości nie zostały zaproponowane do innego wyboru, tylko dociekać prawdy.

Wszedłem do gabinetu Richarda, pokój, który teraz wydaje się obcy, zgodnie z kojącym oznaczeniem prawnym i prawnym. Biurko stało się niczym strażnik, a jego wypolerowana łódź odbijająca światło. To było samo urządzenie, przy którym Richard był niezdecydowany, robic notatki lub pogrążony w myślach. Podszedłem do niego z połączeniem związku i niepokoju, a moje miejsce drżały, gdy dotarłem do szuflady.