Mój wnuk wepchnął mnie do jeziora i śmiał się, gdy tonąłem. „Nie bądź taki

Daniel podniósł znak urządzenia i zerknął na Paulę, która była zajęta przez przeglądaniem telefonu. Użyłeś naparu, a na jego skutek pojawił się lekki uśmieszek. „Widzisz, Danielu” – powiedział, nawet na mnie nie mogła. „Mówiłem ci, że czas rozpocząć o tym zastosowaniu”.

Daniel skinął głową, udając zaniepokojenie, które jednak nie dotarło do jego oczu. Zawsze była marionetką Pauli, szukając jej wyczerpać, nawet kosztem własnej matki. „Mamo, myślę, że to dobry pomysł” – odpowiedział ociekającym udawanym współczuciem. „Chcemy się tylko ukryć, że wszystko jest załatwione, wiesz, dla bezpieczeństwa ducha”.

Skinęłam głową, posiadaczem wdzięcznej, zdezorientowanej staruszki. „Tak, oczywiście, kochanie. To brzmi jak dobry pomysł”.

W ramach możliwej działalności, pozostawiając im czas do czasu „zagubione” klucze lub „zapomniane” zestawy jako okruszki chleba, mogli podążać. Notowałem każdą każdą osobę, każdy uśmieszek i każdy lekceważący gest w małym, dyskretnym notesie, który trzymał ukryty w moim pokoju. Rozwiązanie sobie również nagrałem ich głosy na małe urządzenie audio, które nosiłem w kieszeni. Zdumiewające, jak wielu ludzi zdradzili, gdy myśleli, że nikt ich nie słucha.