W tym czasie byliśmy małżeństwem zaledwie od trzech lat, a nasz syn Luis miał zaledwie dwa lata.

Wyraźnie pamiętam ten pamiętny dzień: padał ulewny deszcz, gdy Manuel prowadził samochód, żeby zabrać nas do wioski, gdzie mieliśmy odwiedzić jego rodziców.

Przyczepa wymknęła się spod kontroli na mokrej drodze; Manuel skręcił, żeby ratować Luisa i mnie, ale samochód wpadł do wąwozu. Doznał poważnego urazu kręgosłupa.

Z silnego mężczyzny, żywiciela rodziny, stał się przykuty do łóżka.

Lekarze powiedzieli, że operacja może przynieść mu wyzdrowienie, ale byliśmy biedni i nie mieliśmy pieniędzy.

Sprzedałam kilka sztuk biżuterii i pożyczyłam pieniądze, ale to nigdy nie wystarczyło.

W końcu zgodził się tak żyć… a ja postanowiłam zostać, poświęcając swoją młodość i swoje marzenia, aby się nim zaopiekować.

Pierwsze lata były piekłem. Pracowałam przy szyciu, sprzedawałam na ulicy, a nawet zmywałam naczynia w barach, żeby przeżyć.

Luis był mały; płakał, błagając o pomoc mamę i tatę. Pocieszałem go, opowiadając, jak jego ojciec okazał się bohaterem, ratując nas.

Manuel natomiast cierpiał tak bardzo, że czasami na mnie krzyczał.

Pewnego razu rzucił miską zupy o ścianę i krzyknął: „Odejdź, nie marnuj na mnie życia!”. Krzyknęłam, ale zostałam.

Z miłości, z przysięgi małżeńskiej, bo mój syn potrzebował kochającego domu.