Lekarz odmawia leczenia czarnoskórej dziewczyny, ponieważ uważa, że ​​nie mają pieniędzy na zapłatę — kiedy przyjeżdża jej ojciec, od razu traci pracę.

W ten wtorek rano na oddziale ratunkowym szpitala St. Mary’s panowała niezwykła cisza.

Tylko słabe brzęczenie jarzeniówek wypełniało powietrze, gdy dwunastoletnia czarnoskóra dziewczynka, Ava Thompson, weszła do środka, trzymając się za brzuch. Jej twarz była blada, ruchy słabe, a oddech płytki. Obok niej stała jej ciotka, Carla Williams, która zawiozła ją do szpitala po tym, jak Ava nagle zasłabła w domu.

Carla pospieszyła do recepcji, a w jej głosie słychać było panikę.

„Proszę… moja siostrzenica strasznie cierpi. Ledwo stoi!”

Recepcjonistka rzuciła im szybkie, obojętne spojrzenie, po czym nacisnęła interkom, wzywając lekarza. Chwilę później pojawił się dr Steven Harris, lekarz w średnim wieku w idealnie wyprasowanym białym fartuchu. Spojrzał na Avę, potem na Carlę i zamiast podejść bliżej, skrzyżował ramiona.

„Czy ona ma ubezpieczenie?” – zapytał krótko.

Carla mrugnęła. „Zajmiemy się tym później. Proszę, ona potrzebuje pomocy teraz”.

Dr Harris pokręcił głową. „Polityka szpitala. Bez dowodu ubezpieczenia lub płatności nie przyjmujemy pacjentów w przypadkach nienagłych. Powinieneś udać się do przychodni rejonowej. Są bardziej odpowiednie w… twojej sytuacji”.

Oczy Carli rozszerzyły się. „Nie mówisz poważnie! Ona cierpi!”

Machnął lekceważąco ręką. „Cały czas to widzimy – ludzie udają ból za darmo. Nie marnuję zasobów”. Potem, zniżając głos, wyszeptał: „Ludzie tacy jak ty i tak nigdy nie płacą”.

Ava jęknęła, ściskając mocniej brzuch. Oczy Carli napełniły się łzami, gdy klęczała obok siostrzenicy. Wokół nich pacjenci mamrotali, obserwując rozgrywające się okrucieństwo.

Drżącymi rękami Carla wyciągnęła telefon. „Jeśli nie pomożesz, zadzwonię do jej ojca. A ty tego pożałujesz”.

Lekarz powiedział: „Proszę bardzo. Ale ona nie będzie się tu leczyć bez ubezpieczenia”.

W ciągu kilku minut wszystko się zmieniło.