„Nic nie przynoś” – powiedziała moja synowa, a potem próbowała mnie zawstydzić na swojej imprezie z okazji 4 lipca

Więc rano w dniu imprezy spakowałam maleńką torebkę prezentową z zabawkami z taniego sklepu dla wnuków – małe plastikowe mikrofony oklejone amerykańskimi flagami. Nie liczyły się jako „przyniesienie czegoś”, nie do końca. Po prostu babcina miłość zawinięta w bibułkę.
Założyłam czerwono-białą bluzkę, zakręciłam włosy i skropiłam się perfumami. Moje odbicie w lustrze wyglądało świątecznie i z nadzieją.
Kiedy dotarłam na miejsce, podwórko tętniło życiem – dzieci goniły się pod zraszaczami, w powietrzu unosił się zapach węgla drzewnego i burgerów, a wzdłuż płotu wisiały czerwono-biało-niebieskie chorągiewki.
Weszłam z otwartym sercem i pustymi rękami… dokładnie tak, jak mi kazano.
Wtedy to zauważyłam.
Każda kobieta na imprezie coś przyniosła.
Na stole z deserami stał placek wiśniowy, fasola w wolnowarze, babeczki w gwiazdki ułożone jak flaga. Nawet Sandra, która przypala wodę, zrobiła patriotyczną sałatkę makaronową.
Stałam tam, ściskając moją małą torbę z zabawkami jak koło ratunkowe, nagle czując się bardziej jak outsider niż członek rodziny.
Wtedy Karen mnie zauważyła.