Wyszłam za mąż za niewidomego mężczyznę, bo myślałam, że nie widzi moich blizn — ale w noc poślubną wyszeptał coś, co mnie zmroziło

 Noc Prawdy

Kiedy miałam dwadzieścia lat, wypadek w kuchni zmienił moje życie na zawsze. Podczas gotowania wybuchł wyciek gazu, a płomienie naznaczyły moją twarz, szyję i plecy bliznami, które nigdy nie znikną.

Od tamtej nocy żaden mężczyzna nie spojrzał na mnie z prawdziwą miłością, jedynie z litością lub odległą ciekawością.

Potem poznałam Obipę, łagodnego nauczyciela muzyki, który był niewidomy.
Nigdy się nie wpatrywał. Tylko słuchał.
Usłyszał mój głos, wyczuł moją dobroć i pokochał osobę we mnie.

Spotykaliśmy się przez rok. Kiedy się oświadczył, sąsiedzi szeptali okrutne rzeczy:

„Zgodziłeś się tylko dlatego, że nie mógł widzieć twojej twarzy.”

Zaśmiałam się cicho.
„Wolę wyjść za mąż za mężczyznę, który widzi moją duszę, niż za kogoś, kto ocenia tylko moją skórę”.

Nasz ślub był kameralny, ale pełen ciepła i muzyki. Miałam na sobie suknię z wysokim dekoltem, która zakrywała każdą bliznę, a jednak po raz pierwszy od lat nie czułam potrzeby, by się ukrywać. Czułam się naprawdę widziana – nie wzrokiem, ale miłością.

Tej nocy, w naszym małym mieszkaniu, Obipa obrysował moje palce, moją twarz, moje ramiona.
„Jesteś jeszcze piękniejsza, niż sobie wyobrażałem” – wyszeptał.

Łzy napłynęły mi do oczu — aż jego następne słowa całkowicie mnie zamroziły.

„Widziałem już wcześniej twoją twarz.”

Przestałem oddychać.
„Ty… ty jesteś ślepy”.