Tej nocy zamknąłem drzwi za synem i jego żoną, zabierając klucze do mieszkania. Byłem u kresu sił.

Minął tydzień, odkąd poprosiłem mojego syna i jego żonę o odejście – i nie żałuję tego, ani przez chwilę. To musiało się stać. Posunęli się za daleko i w końcu osiągnąłem swój limit.

Wróciłem wieczorem z pracy, jak zwykle kompletnie wyczerpany. Ale gdy tylko wszedłem do środka, zamarłem.

Siedzieli przy stole w jadalni — Chloe nonszalancko kroiła szynkę, a Timothy czytał gazetę z uśmiechem na twarzy, jakby wszystko było zupełnie normalne.

„Cześć, mamo! Pomyśleliśmy, że wpadniemy z wizytą” – powiedział Timothy radośnie, jakby to nie była inwazja.

Na początku byłam zadowolona. Zawsze się cieszę, kiedy mnie odwiedza. Ale potem zdałam sobie sprawę, że „wpadać” oznaczało „wprowadzać się bez pytania”.

Okazuje się, że zostali wyrzuceni za niepłacenie czynszu. Nic dziwnego. Ostrzegałem ich wcześniej – znajdźcie skromne mieszkanie, żyjcie w miarę swoich możliwości. Ale nie! Musieli mieć to eleganckie mieszkanie w centrum miasta, z designerskimi meblami…

„Nie mogłeś zadzwonić? Dać mi znać z wyprzedzeniem?” – zapytałem, wciąż nie mogąc się otrząsnąć.