Kobieta dostała 6 mandatów za parkowanie w ciągu zaledwie jednego tygodnia — ale kiedy sędzia Frank Caprio zauważył nietypowe zachowanie jej psa w sądzie, prawda, która nastąpiła, zaszokowała wszystkich

Miasto, które zna swojego sędziego

Providence w stanie Rhode Island – miejsce, w którym wszyscy znają salę sądową sędziego Franka Caprio. Jest mała, znajoma i słynie z niezliczonych klipów, w których ludzie śmieją się, płaczą, przyznają do winy i wychodzą z niej z jeszcze większą wiarą w dobroć.

W szary poniedziałkowy poranek urzędnik zawołał: „Sprawa Sophie Anderson”. Nikt w tym pokoju – nawet sędzia – nie spodziewał się tego, co nastąpi: momentu, który zakłóci rutynę, ujawni ukryte uprzedzenia i po cichu na nowo zdefiniuje, co oznacza niezależność.

Stuknij, krok… Stuknij, krok

Delikatny rytm rozbrzmiał na parkiecie. Wszystkie głowy się odwróciły.

Weszła kobieta w wieku około dwudziestu dziewięciu lat. Jej dłoń spoczywała na głowie golden retrievera w niebieskiej kamizelce służbowej z wyszytym napisem „MAX”. W drugiej ręce trzymała złożoną białą laskę.

Jej ruchy były stałe – pewne, nie ostentacyjne. Jej oczy nie podążały za ruchem; patrzyły łagodnie przed siebie, nieostre, niczym lustra, które łapią światło i pozwalają mu przeminąć.

Sędzia Caprio pochylił się i zdjął okulary.
„Pani Anderson” – powiedział ciepło i wyraźnie – „proszę podejść do ławy sędziowskiej, a pani pies asystujący jest tu mile widziany”.

Szacunek ogarnął salę. Woźny odsunął się na bok. Max prowadził ją z idealną precyzją – wokół krzeseł, dotrzymując jej kroku, zatrzymując się tuż przy podium. Jej postawa pozostała wyprostowana. Ręka na plecach Maxa ani drgnęła.

Sześć biletów w siedem dni