Sprzedałem ziemię i oddałem wszystko najstarszemu synowi, żeby wybudował dom… Ale już dwa miesiące później kazano mi się przeprowadzić do wynajętego pokoju.

„Tato, nie martw się. Jak dom będzie gotowy, zostaniesz na pierwszym piętrze – przestronnym, chłodnym i z pięknym ołtarzykiem dla Babci i Dziadka”.

Te słowa mojego najstarszego syna wciąż brzmią mi w głowie. Tego dnia, trzymając w ręku akt własności ostatniego kawałka ziemi, na który pracowałem całe życie, przełknąłem łzy i podpisałem go.
Wręczyłem im trzy miliony pesos i powiedziałem sobie: „W porządku. Mam dzieci i wnuki. Dopóki będę miał gdzie mieszkać na starość, to wystarczy”.

Kiedy dom był gotowy — trzypiętrowa piękność wyglądająca jak pałac — wszyscy w okolicy byli nim zachwyceni.

„Jakież masz szczęście, Don Andrés. Taki oddany syn” – mówili.

Ale szczęście trwało krótko.

Dwa miesiące później, pewnego upalnego popołudnia, zadzwonili do mnie mój syn i jego żona. Ich twarze były zimne i obojętne.

„Tato” – powiedział stanowczo – „postanowiliśmy mieszkać osobno. Na razie proszę, zatrzymaj się w pensjonacie, żebyśmy łatwiej mogli zarządzać domem”.

Te słowa mnie roztrzaskały.

Po całym życiu ciężkiej pracy wyrzucono mnie z domu, który zbudowałem własnym potem.

Tej nocy nie mogłem spać.

W moim małym wynajętym pokoju, z wentylatorem nade mną skrzypiącym, odtwarzałam w pamięci jego uśmiech, gdy wręczałam mu pieniądze, i obietnice, które złożył.

Myśleli, że jestem po prostu naiwnym staruszkiem, ale byłem na to przygotowany.

Od śmierci mojej żony nauczyłem się radzić sobie z samotnością, ale znałem też dobrze mojego najstarszego syna – ambitnego, manipulującego, zawsze patrzącego z góry na rodzeństwo. Dlatego zanim zgodziłem się sprzedać ziemię, poszedłem do prawnika.