Moja macocha założyła naszyjnik mojej zmarłej mamy na jej ślub bez mojej zgody – wściekłam się i dałam jej nauczkę

Mam na imię Olive, mam dwadzieścia trzy lata i to nie jest lament – ​​choć momentami go przypomina. To opowieść o miłości, zdradzie, odporności i naszyjniku. Nie tylko naszyjniku, ale jedynej pozostałej…

Pamiątka po mojej matce. W wieku dziewiętnastu lat moja matka, Grace, zmarła na raka. Uosabiała archetyp matki, która inspiruje poezję – moja najbliższa powiernica, moje sanktuarium, moje wszystko. Jej strata mnie zdruzgotała. Jedynym namacalnym przedmiotem, jaki po niej zachowałam, był naszyjnik, który zakładała codziennie. Kruchy łańcuszek z małym, serduszkowym zawieszką. Mówiła do mnie: „Olive, kiedy to założysz, pamiętaj, że jestem wiecznie blisko twojego serca”. Wyłącznie w celach demonstracyjnych. Biżuteria osiągnęła status świętej. Zakładałam ją na urodziny, rocznice lub wieczory, kiedy smutek dotykał mnie najgłębiej. Nie była droga – nie była ani złota, ani zdobiona klejnotami. Jednak zachowała jej wspomnienia. Była bezcenna. Dwa lata po śmierci mojej matki ojciec przedstawił mnie swojej nowej narzeczonej, Magdalene. Była wyrafinowana, modna i wyraźnie odmienna od Matki. Chciałam być wspierająca – uznałam, że tata zasługuje na szczęście – ale zawsze było w niej coś niepokojącego. Wkładała w to mnóstwo wysiłku, nieustannie kontrastując się z matką, nieustannie pragnąc „wejść w jej buty”, jak kiedyś to określiła. Pewnego dnia ojciec posadził mnie na rozmowę. „Olive, kochanie” – powiedział cicho, ale w jego oczach malował się niepokój. „Magdalene darzy naszyjnik twojej matki wielkim szacunkiem”. Twierdzi, że będzie on wspaniałym uzupełnieniem jej sukni ślubnej.