Na pogrzebie mojego męża moja teściowa kąśliwie zauważyła, że zmarł w samą porę, nie zdążając dalej żyć z moim wstydem, ale wtedy nasz ośmioletni syn wstał i, trzymając telefon ojca, zapytał, czy nie pokazać wszystkim, co tata niedawno nagrał o niej — i babcia zbledła.

Głos z telefonu

Na pogrzebie mojego męża jego matka wstała i powiedziała, chłodno prostując plecy:

— Przynajmniej zmarł, zanim dalej musiał żyć w hańbie, którą przyniosła naszej rodzinie.

Krewni skinęli głowami ze zrozumieniem.

Wtedy mój ośmioletni syn wstał, mocno ściskając w dłoniach telefon ojca.

— Babciu — powiedział donośnie — pokazać wszystkim, co tata mówił o tobie w zeszłym tygodniu?

Twarz Verony, mojej teściowej, zbielała.

Zaledwie pięć minut temu stałam przy drzwiach sali pogrzebowej, próbując powstrzymać drżenie.

Mam na imię Shelby. Pięć dni temu mój mąż, Damon, zginął — jego samochód rozbił pijany kierowca.

Miał trzydzieści sześć lat.

Żyliśmy razem dziesięć lat. I dziś szłam się pożegnać — tam, gdzie nikt na mnie nie czekał.

— Mamo, boli mnie brzuch — szepnął Katon, przyciskając telefon ojca do piersi.

Od momentu wypadku nie wypuszczał go z rąk. Mała kopia Damona — te same oczy, ten sam uparty podbródek.

— Wiem, maluszku — odpowiedziałam — mnie też boli. Ale musimy pożegnać się z tatą.

Obok stała pięcioletnia Penny, trzymając za rękę mojego brata Garreta.

Miała na sobie aksamitną sukienkę, którą specjalnie przysłała Verona.

Drogi smutek zamiast szczerości — oto cała ona.

— Czas — powiedziała cicho mama. — Wszyscy już czekają.