Mój mąż złożył pozew o rozwód: „Jesteś okropną matką. Zabieram dzieci”. Sędzia zdawał się mu wierzyć. Wtedy moja sześcioletnia córka powiedziała: „Wysoki Sądzie, czy mam panu powiedzieć, dlaczego tata tak naprawdę nas chce? To, co powiedział o pieniądzach, które babcia zostawiła nam na nazwisko?”. Mój mąż krzyknął: „Zamknij się!”. Sędzia uderzył młotkiem. „Komorniku, zatrzymaj go. — Dziecko, proszę kontynuować”.

Nigdy nie zapomnę chwili, gdy moja sześcioletnia córka, Hazel, wstała na sali sądowej, a jej cichy głosik przeciął napięcie niczym nóż. Sędzia właśnie zadała jej proste pytanie o mieszkanie z mamą i tatą, a wszyscy oczekiwali kolejnej wyuczonej odpowiedzi. Zamiast tego moja córeczka, ubrana w różową sukienkę w stokrotki, którą sama wybrała, spojrzała prosto na sędzię Patricię Thornwell i powiedziała coś, co zmieniło wszystko.

„Wysoki Sądzie, czy mam panu powiedzieć, dlaczego tatuś naprawdę nas chce? To, co powiedział o pieniądzach, które babcia zostawiła nam na nazwisko?”

Cała sala sądowa zamarła. Widziałam, jak twarz mojego męża Rolanda w ciągu kilku sekund zmienia się z zadowolonej pewności siebie w czystą panikę. Jego drogi prawnik, pan Victor Ashford, zaczął gorączkowo przerzucać papiery. Moja prawniczka, panna Janet Riverside, chwyciła mnie za rękę pod stołem i mocno ścisnęła. Oboje wiedzieliśmy, że wydarzy się coś monumentalnego.

Roland zerwał się z krzesła tak gwałtownie, że zaskrzypiało ono o podłogę z przeraźliwym piskiem. Twarz miał czerwoną, żyły nabrzmiały na szyi, gdy krzyczał do naszej córki: „Zamknij się! Nie słuchaj jej! Ona nie wie, o czym mówi!”