Moi rodzice traktowali mnie jak sługę. Pewnego dnia przed Bożym Narodzeniem moja matka wyśmiała mnie:

Moi rodzice zawsze traktowali mnie jak służącą.

Dzień przed Bożym Narodzeniem moja mama mruknęła coś pod nosem: „Przyjaciółki twojej siostry będą tu świętować Boże Narodzenie w dwudziestu pięciu osobach”. Jej ton brzmiał jak drobna przysługa, choć wiedziałem, że oznacza to godziny gotowania, sprzątania i serwowania. Uśmiechnąłem się tylko. Tego wieczoru, zamiast przygotowywać ucztę, zarezerwowałem lot na Florydę, zostawiając wielką imprezę bez gospodarza.

Kiedyś Boże Narodzenie pachniało sosną i cynamonem. W tym roku pachniało zmęczeniem.
Nazywam się Emily Carter i mając dwadzieścia siedem lat, w końcu zrozumiałam, że w domu rodziców nie jestem córką, a nieodpłatną pomocą.

Dwa tygodnie przed świętami moja matka stanęła w drzwiach kuchni, skrzyżowała ramiona i mówiła ostrym głosem.

„Przyjaciele Julii przyjeżdżają tu na święta, tylko dwadzieścia pięć osób. Będziesz gotować, dekorować i podawać. Jesteś w tym dobry, prawda?” powiedziała z chytrym uśmieszkiem.

Moja siostra Julia nawet nie podniosła wzroku znad telefonu. Co roku to samo: nakrywałam do stołu, napełniałam kieliszki i sprzątałam, a ona przyjmowała komplementy za to, że jest „idealną gospodynią”.

Ale tego dnia coś we mnie pękło. Uśmiechnąłem się – nie z poddania, lecz z cichego buntu.

„Oczywiście” – mruknąłem.