Narzeczona mojego syna nalegała, żebym na ich ślubie założyła śnieżnobiałą suknię. Przekonana, że ​​zastawia na mnie okrutną pułapkę, żeby mnie upokorzyć, postanowiłam wejść do środka z wysoko uniesioną głową, przygotowując się na nieuniknione szepty i spojrzenia innych gości. Ale kiedy weszłam do kaplicy, byłam oszołomiona.

Kiedy moja synowa, Alice, wręczyła mi starannie zapakowane pudełko, nie wiedziałam, czego się spodziewać. To było dwa tygodnie przed jej ślubem z moim synem, Michaelem, i właśnie usiedliśmy na lunchu w cichej, małej kawiarni, którą lubiła. Rozmowa była uprzejma, choć nieco sztywna. Nigdy nie byliśmy sobie bliscy. Zachowywaliśmy coś, co można by nazwać „serdecznym dystansem” – uprzejmi na pozór, ale zawsze starający się nie nadepnąć sobie na odcisk.

Kiedy więc przesunęła pudełko po stole z szerokim, pełnym oczekiwania uśmiechem i powiedziała: „Mam dla ciebie coś do ubrania na ślub”, mrugnęłam ze zdziwienia.

„Och, Alice, to bardzo miłe z twojej strony” – powiedziałem, ostrożnie odwiązując wstążkę.

W środku leżała nieskazitelna, zwiewna sukienka maxi, biała, delikatna, z subtelnymi koronkowymi zdobieniami wokół rękawów i dekoltu. Serce mi zamarło.

Był biały.

Znów mrugnęłam, myśląc, że może światło płata mi figle. Ale nie, było białe jak świeżo spadły śnieg.

Moją pierwszą myślą było: ona mnie wrabia.

Wszyscy znają niepisaną zasadę wesel: żaden gość, a zwłaszcza matka pana młodego, nie nosi bieli. Uważa się to za brak szacunku, a nawet za obraźliwe, ponieważ to kolor panny młodej, jej chwila. A Alicja, skrupulatna i dbająca o swój wizerunek, wiedziała o tym lepiej niż ktokolwiek inny.

Starałam się brzmieć spokojnie. „Alice… to jest śliczne, ale jesteś pewna? Jest białe. Czyż nie…”

Przerwała mi szybko, uśmiechając się w ten uprzejmy, ale nieco wymuszony sposób, jaki miała, gdy chciała zakończyć rozmowę, zanim się jeszcze zaczęła. „Wiem, że jest biała, Helen. To celowe. Chcę, żebyś ją założyła. To symbol jedności, czystości, jakbyśmy łączyli rodziny, rozumiesz?”

Wpatrywałem się w nią, próbując odczytać jej twarz. „Jesteś tego pewna?”

„Absolutnie” – powiedziała trochę za stanowczo. „Proszę, Helen. Wybrałam to specjalnie dla ciebie. Naprawdę wiele by dla mnie znaczyło, gdybyś to założyła. Szczerze mówiąc, byłabym zła, gdybyś tego nie zrobiła”.

Ostatni wers zabrzmiał jak ostrzeżenie ukryte pod uśmiechem.

Powoli skinęłam głową, czując ucisk w piersi. „No cóż, skoro nalegasz.”

Kiedy kelnerka podeszła z rachunkiem, wyciągnęła rękę przez stolik i na chwilę dotknęła mojej dłoni. „Dziękuję, Helen. To dla mnie bardzo wiele znaczy”.

Odwzajemniłem uśmiech, choć w głowie mi się kręciło. Co ona planuje?