“Po toastie z okazji rocznicy ślubu mojego męża wybiegłem z domu i nie oglądałem się za siebie”. “Nie będę służył jego krewnym.

Ola, mam wieści! Maxim wszedł do kuchni, gdzie Olga właśnie kończyła obiad, i zatrzymał się przy oknie. Budowniczowie powiedzieli, że to mały problem. Istnieją dosłownie od kilku tygodni. Czas pomyśleć o przeprowadzce.

Olga odwróciła się i wytarła ręce o ręcznik. W jego oczach natychmiast błysnęła radość i nadzieja.

“Naprawdę?”Nareszcie!”Podbiegła do męża i przytuliła go. – Czekaliśmy pięć lat, Max! Pamiętam, jak wszystko uratowałam? Święta zostały odwołane, kupiono najprostsze rzeczy, liczy się każdy grosz…

“Jasne, pamiętam”, uśmiechnął się, ale to był napięty uśmiech.

– Ile wysiłku włożono! Olga kontynuowała, już marzycielsko patrząc przez okno. “Teraz mamy prawdziwy dom”. Przestronny, jasny. Wszystko zaplanowałem: chcę zabrać kota, może psa. Za domem znajduje się mały sad, jabłonie, wiśnie… czy możesz sobie wyobrazić, jak wspaniale będzie zbierać jabłka?

Maxim skinął głową, ale jego wzrok był roztargniony.

“I oczywiście dzieci” – dodała cicho. – Dwóch, może trzech. Każdy ma swój własny pokój. W ciągu ostatnich kilku lat zbudowałem karierę. Teraz mogę pracować zdalnie-być w domu z dziećmi i nadal nie tracić dochodów.

“Tak, wszystko dobrze zaplanujesz”, odpowiedział, ale jego głos brzmiał trochę dziwnie, jakby osobno.

Olga uważnie patrzy na męża. W jego oczach znów pojawił się ten dziwny blask – nie radość, ale coś bliskiego niepokoju. Wydawało się, że myśli o czymś odległym, zupełnie niezwiązanym z ich rozmową.

– Max, dlaczego jesteś taki ostrożny? “O co chodzi?- zapytała ostrożnie. “Oboje chcieliśmy tego domu”.Rodzina, ciepło, przytulność…