Teściowa „przypadkiem” wylała czerwone wino na moją suknię ślubną – tylko się uśmiechnęłam, wiedząc, że zniszczyła tylko kopię. Prawdziwa suknia była schowana, nagrywając każde jej słowo.

Powietrze w Blackwood Manor w Charleston było gęste od mdłego zapachu magnolii i cięższych perfum starych pieniędzy. Hiszpański mech opadał ze starych, sękatych konarów dębów niczym srebrna koronka, oprawiając zabytkową rezydencję, która przez pokolenia była świadkiem starannie dobranych ślubów na Południu. Dziś nadeszła moja kolej i z daleka wszystko było idealne. Byłam Chloe, promienna w kaskadzie jedwabiu w kolorze kości słoniowej, uosobieniem ślubnej perfekcji. Mój świeżo poślubiony mąż, Mark, patrzył na mnie z uwielbieniem tak czystym, że niemal oślepiającym. Był dobrym człowiekiem, wspaniałym człowiekiem, błogo nieświadomym cichej, jadowitej wojny toczonej w jego imieniu.

Architekt tej wojny, jego matka Eleanor , przemknęła przez przyjęcie z wyćwiczoną gracją królowej towarzystwa, która wiedziała, że ​​wszystkie oczy są zwrócone na nią. Jej uśmiech był arcydziełem kosmetycznego ciepła, idealną fasadą, która nigdy nie sięgała jej oczu. Spojrzenie, które dla mnie zarezerwowała, było jednak tak zimne i twarde, jak masywny diament na jej palcu. Przez ostatni rok jej ataki były mistrzowską klasą subtelności, tysiącem drobnych cięć papierem zaprojektowanych, by wysysać ze mnie pewność siebie. Był protekcjonalny palec poprawiający sposób, w jaki trzymałam bukiet podczas próby, jakbym była niezdarnym dzieckiem. Było teatralne westchnienie podczas moich „nieodpowiednio nowoczesnych” przysiąg małżeńskich, dźwięk wystarczająco głośny, by przetoczyć się przez pierwsze ławki. Była cicha, starannie zaprojektowana uwaga do kuzyna na temat mojego „interesującego” pochodzenia rodzinnego, wykalkulowana przytyk, który miał trafić prosto w moje ucho.