Kiedy mała dziewczynka w żółtej sukience wchodzi sama do międzynarodowej korporacji i mówi: „Przyszłam na rozmowę kwalifikacyjną w imieniu mojej mamy”, nikt nie jest w stanie sobie wyobrazić, co się wydarzy

Hol siedziby głównej Ellison Global Headquarters w Chicago lśnił wysokimi szklanymi oknami i polerowanymi marmurowymi podłogami.

We wtorek rano, gdy dyrektorzy w eleganckich garniturach wchodzili i wychodzili z migającymi identyfikatorami, nikt nie spodziewał się zamieszania. A jednak drzwi obrotowe się obróciły i do środka weszła mała dziewczynka w żółtej sukience, około ośmioletnia.

Dziewczynka ściskała w dłoniach mały płócienny plecak, a jej włosy były starannie splecione w dwa warkocze. Szła zaskakująco pewnie, mimo że na nogach miała znoszone trampki. Ochroniarz, James, spojrzał na nią z góry i zmarszczył brwi.

„Kochanie, zgubiłaś się?” zapytał, lekko się pochylając.

Dziewczyna podniosła brodę i powiedziała na tyle głośno, by usłyszało ją kilka osób siedzących w pobliżu:

„Jestem tu na rozmowie kwalifikacyjnej w imieniu mojej matki”.
Recepcjonistka uniosła brew. Mężczyzna z teczką zachichotał nerwowo, myśląc, że to jakiś żart. Dziewczyna jednak się nie uśmiechnęła.

James mrugnął. „Jak masz na imię?”

„Clara Wilson” – odpowiedziała stanowczo. „Moja matka ma na imię Angela Wilson. Ubiegała się o stanowisko starszego analityka. Nie mogła przyjść. Więc ja przyszłam”.

Tymczasem młoda recepcjonistka o imieniu Melissa już podbiegła. „Kochanie, nie możesz po prostu…”

Clara przerwała: „Ona próbuje od lat. Przygotowuje się każdego wieczoru, nawet gdy jest zmęczona drugą pracą. Wiem wszystko, co chciała powiedzieć. Potrzebuję tylko jednej szansy, żeby ci to powiedzieć”.

W holu zapadła niezwykła cisza. Pracownicy stali w pobliżu wind, wpatrzeni w scenę. Melissa rzuciła Jamesowi zdezorientowane spojrzenie. Nagle, przerywając ciszę, do przodu wyszedł mężczyzna w średnim wieku w szarym garniturze. Był wysoki, z siwymi pasemkami na skroniach i opanowaną postawą kogoś przyzwyczajonego do dowodzenia.

„Nazywam się Richard Hale” – powiedział, wyciągając rękę ku Clarze. „Dyrektor Operacyjny”.

Klara bez wahania uścisnęła mu dłoń.