Noc, kiedy otworzyłem drzwi drżącemu nieznajomemu w deszczu. Następnego ranka zaproponował, że kupi je za jednego dolara. „Nie żartuję” – powiedział. „Nie potrafię wyjaśnić, ale musisz natychmiast wyjść”.

Nieznajomy za drzwiami

Tego wieczoru deszcz lał mocniej niż od lat. Zasłony wody zasłaniały latarnie uliczne, a grzmoty przetaczały się przez miasteczko niczym wściekłe bębny.
W skromnym drewnianym domu przy Maple Lane Hannah Collins siedziała przy kuchennym stole, zszywając dziurę w szkolnym mundurku syna.
Jej czwórka dzieci – Ava, Jacob, Lily i Ben – kuliła się wokół świecy, kończąc pracę domową w jej drżącym blasku.

Minęły dwa lata, odkąd jej mąż Matthew zginął w wypadku budowlanym, zostawiając po sobie kredyt hipoteczny, którego ledwo była w stanie spłacić.
Dom był stary, ale to było wszystko, co mieli.

Nagle przez burzę przetoczyło się nagłe pukanie. Hanna zamarła. Niewiele osób wychodziło z domu w takie noce.
Rozległo się drugie pukanie, tym razem głośniejsze, zmieszane z szumem wiatru i deszczu.

„Zostańcie tutaj” – powiedziała do dzieci, biorąc świecę i idąc do drzwi.

Kiedy otworzyła, zobaczyła starego mężczyznę przemoczonego od stóp do głów. Płaszcz przylegał mu do ciała, a woda kapała z ronda kapelusza. Jego głos drżał.
„Przepraszam, że przeszkadzam, proszę pani. Potrzebuję tylko miejsca, żeby się przespać, dopóki deszcz nie ustanie”.

Hannah zawahała się, ale coś w jego oczach – zmęczone, ale życzliwe – sprawiło, że odsunęła się.
„Proszę” – powiedziała cicho.