Żadna rodzina nie chciała pomóc bliźniaczkom, które zgubiły się w deszczu — dopóki biedny samotny ojciec nie otworzył mu drzwi. To, co wydarzyło się później, zmieniło jego życie na zawsze…

Żadna rodzina nie chciała pomóc bliźniaczkom, które zgubiły się w deszczu — dopóki biedny samotny ojciec nie otworzył mu drzwi. To, co wydarzyło się później, zmieniło jego życie na zawsze…

Deszcz tej nocy niczym kurtyna zawisł nad Portland – gęsty, zimny i bezlitosny. Daniel Harris, samotny ojciec, wracał do domu z siedmioletnim synem Ethanem po kolejnej wyczerpującej zmianie w małej knajpce, w której pracował. Jego parasol ledwo trzymał się wiatru, a odgłos drobnych kroków Ethana, rozbijających się o kałuże, był jedynym, co sprawiało, że ciemność wydawała się mniej samotna.

Wtedy Daniel ich zobaczył.

W migoczącym świetle markizy zamkniętego sklepu stały dwie dziewczynki – bliźniaczki, nie starsze niż osiem, dziewięć lat, przemoczone od stóp do głów, tulące się w milczeniu. Włosy przylepiały im się do twarzy, a usta miały blade od zimna.

„Tato” – wyszeptał Ethan, szarpiąc go za rękaw. „Wyglądają na przestraszonych”.

Daniel zawahał się. Życie nauczyło go ostrożności – ledwo zarabiał na utrzymanie siebie i syna. Ale coś w twarzach bliźniaków – ten surowy strach, ta cicha prośba – poruszyło go głęboko.

Podszedł powoli. „Hej” – powiedział cicho. „Zgubiłeś się?”

Jedna z dziewcząt skinęła głową, drżąc. „Pukałyśmy do drzwi ludzi… ale nikt nas nie wpuścił”. Jej głos się załamał. „Czy możemy po prostu zostać dziś w ciepłym miejscu?”

Serce Daniela się ścisnęło. Nie miał wiele – tylko dwupokojowe mieszkanie z używanymi meblami i stertą rachunków na blacie. Ale wiedział też, jak to jest zostać odprawionym.

Westchnął, zdjął kurtkę i zarzucił ją im na ramiona. „Chodźcie” – powiedział cicho. „Możecie zostać u nas. Tylko na noc”.