Zaledwie kilka godzin przed moim ślubem mój brat napisał SMS-a: „Nie idź na swój ślub. Sprawdź szafę swojej żony!”. Pomyślałem, że to żart, ale kiedy otworzyłem drzwi szafy, oniemiałem. 39 nieodebranych połączeń.

Rano w dniu mojego ślubu obudziłam się z dziwnym spokojem. Mój smoking był wyprasowany i wisiał nieskazitelnie na drzwiach szafy. Miejsce ceremonii było przygotowane. Mój drużba, mój starszy brat Eric, właśnie napisał SMS-a z informacją, że odebrał obrączki. Wszystko wydawało się być w idealnym, wręcz filmowym porządku.

Do 10:47 rano

Wtedy mój telefon znowu zawibrował. Kolejna wiadomość od Erica. Tym razem nie chodziło o dzwonki.

Nie idź na swój ślub. Sprawdź jej szafę. Już.

Mrugnęłam do ekranu. Czy to był żart? Jeden z jego mrocznych, nietrafionych żartów?

Kolesiu, co? Odpisałem.

Brak odpowiedzi. Poczekałem kilka minut, trzymając kciuk nad jego kontaktem. Zadzwoniłem. Od razu poczta głosowa.

Z początku zbagatelizowałam to. Nerwy były normalne. Może próbował mnie wrobić w jakąś próbę zaufania przed ołtarzem. Zawsze mieliśmy czarne poczucie humoru, kiedy dorastaliśmy, ale coś w tonie tego tekstu – surowa ostateczność „Teraz” – nie było zabawne. Było pilne. Było zimne.

Wpatrywałem się w ekran przez dłuższą chwilę, a słowa wpalały mi się w siatkówki. Potem spojrzałem na zegarek. Trzy godziny do ceremonii. Z lodowatym guzem w żołądku przeszedłem przez nasze mieszkanie do sypialni. Naszej sypialni.

Wszystko w tym pokoju krzyczało o niej. Jej biały jedwabny szlafrok wisiał na krześle, na komodzie stała butelka jej ulubionych perfum, a nasze zaproszenie na ślub wisiało na lustrze z serduszkiem. To była scena domowego szczęścia, idealnego kłamstwa.

Podszedłem powoli do jej szafy, z ręką wahającą się na klamce. Czego się spodziewałem? Niczego, prawda? To wszystko było zwykłym nieporozumieniem.

Ale gdy otworzyłem drzwi, zaparło mi dech w piersiach.

Za rzędem starannie wyprasowanych sukienek, ukrytym w głębi, znajdowało się pudełko na buty. Nie było to zwykłe pudełko. Miało krawędzie owinięte taśmą klejącą, jakby było otwierane i zamykane wiele razy. Sekret strzeżony pod kluczem.

Ręce mi drżały, gdy ją odciągałem. W środku były zdjęcia. Dziesiątki.