Milioner i jego kochanka przecięli rurkę tlenową swojej ciężarnej żonie — ale jej ojciec patrzył…

W Szpitalu Ogólnym św. Heleny w Chicago była już po północy. Korytarze były niemal puste, wypełniał je jedynie rytmiczny szum maszyn i delikatny zapach środka dezynfekującego. Mężczyzna w zielonym uniformie woźnego pchał wózek ze środkami czyszczącymi korytarzem OIOM-u. Jego twarz była ukryta za maską chirurgiczną, a identyfikator pusty. Nikt nie podejrzewał, że za tym przebraniem kryje się Edward Hail , przedsiębiorca-milioner znany ze swojego uroku i wpływów. Jednak tego wieczoru jego intencje były mroczniejsze niż jakikolwiek jego dotychczasowy plan biznesowy.

W pokoju 214 leżała nieprzytomna jego żona, Isabella Hail . Była w siódmym miesiącu ciąży i trafiła do szpitala po nagłym zasłabnięciu w domu. Jej ojciec, sędzia Raymond Hail , jeden z najbardziej szanowanych sędziów federalnych w stanie, od kilku dni przebywał w szpitalu, nie chcąc jej opuszczać. Edward odwiedzał ją codziennie, udając oddanego męża, ale w głębi duszy czuł, że jego cierpliwość się kończy. Zakochał się w innej kobiecie, Cassandrze Moore , dyrektor ds. public relations w swojej firmie. Razem planowali po cichu zakończyć życie Isabelli – „wypadek”, który uwolniłby go od małżeństwa i skandalu związanego z rozwodem.

Teraz, w przyćmionym świetle OIOM-u, Edward ruszył w stronę łóżka . Cichy syk aparatu tlenowego wypełnił ciszę. Sięgnął do kieszeni i wyciągnął parę nożyczek chirurgicznych. Jego ręka drżała, ale nie z poczucia winy – tylko ze strachu przed przyłapaniem. „Wreszcie zaznasz spokoju” – wyszeptał. Jednym szybkim ruchem przeciął rurkę z tlenem. Monitor wybuchł alarmem, czerwone światła rozbłysły po całym pomieszczeniu. Ciało Isabelli drgnęło, gdy łapała powietrze. Edward zamarł. Nie spodziewał się, że będzie to aż tak głośne.

Na górze, w szpitalnej sali kontrolnej, włączyła się kamera reagująca na ruch. System został właśnie zaktualizowany, aby automatycznie rejestrować i transmitować wszystkie zdarzenia alarmowe. Sędzia Raymond , odpoczywający w poczekalni, zobaczył na jednym z monitorów, jak na szpitalnym telewizorze pojawia się transmisja na żywo. Z przerażeniem obserwował, jak woźny – o zbyt znajomych ruchach – pochyla się nad łóżkiem córki. Nagle nożyczki błysnęły w świetle jarzeniówek. Sędzia gwałtownie wstał, a jego głos drżał, ale brzmiał rozkazująco: „Zadzwońcie do ochrony – natychmiast!”