Rozrachunek majstra

„Tata powiedział, że po prostu zazdrościsz młodszemu bratu, bo odnosi sukcesy, a ty jesteś tylko złotą rączką”. Zaśmiałem się i spokojnie odszedłem. Następnego ranka obudziłem się i zobaczyłem 154 nieodebrane połączenia od nich.

Hej Reddicie, długo obserwujący, pierwszy raz piszę. Zapnijcie pasy, bo to jest szalone jak cholera. Jednorazowe z oczywistych powodów.

No więc, jestem Killian, mam dwadzieścia osiem lat, jestem mężczyzną. Jestem technikiem HVAC. Tak, naprawiam klimatyzatory zawodowo. Niezbyt to efektowne, ale co tam. Długie godziny przedzierania się przez zakurzone strychy i lodowate piwnice. Z tego opłacam rachunki. Moja sytuacja rodzinna? Totalny bałagan.

Mój młodszy brat, Vincent, dwudziestopięcioletni mężczyzna, jest „Złotym Dzieckiem”. Zawsze nim był. Atrakcyjny wygląd, geniusz technologii, rodzice, którzy myślą, że z niego bije słońce. Ja? Ja jestem tylko dzieckiem rezerwowym. Chwilówka.

Mam takie wspomnienie z czasów, gdy miałem dziesięć lat, a Vincent sześć. Oboje marzyliśmy o nowej konsoli do gier wideo. Od miesięcy zajmowałem się obowiązkami domowymi, oszczędzając każdy grosz. Pewnego dnia Vincent przychodzi do domu, udając płacz do mamy, że jakiś dzieciak w szkole chwali się, że dostał konsolę. Następnego dnia? Nowa konsola w jego pokoju. Zapytałem o moją. Tata po prostu mówi: „Może trochę więcej zaoszczędź, kolego”. Vincent obdarzył mnie tym swoim zadowolonym uśmieszkiem za ich plecami. Mały bachor doskonale wiedział, co robi, nawet mając sześć lat.

Kiedyś w liceum potrzebowałem pięćdziesięciu dolarów na wycieczkę. Tata wygłosił mi cały wykład o odpowiedzialności finansowej i kazał kosić trawniki, żeby na to zarobić. W tym samym tygodniu Vincent wspomniał, że chce nowego laptopa do projektów programistycznych i kupili mu MacBooka za 1200 dolarów. Bez żadnych pytań. Kiedy zwróciłem na to uwagę, mama powiedziała tylko: „Vince używa go w przyszłości. Twoja wycieczka to tylko zabawa”. No cóż, to było muzeum nauki, ale mniejsza z tym.