Pewien niewidomy mężczyzna nagle zaczął widzieć podczas swojego ślubu: kiedy po raz pierwszy zobaczył swoją narzeczoną, był wstrząśnięty nieoczekiwanym

Nie wiedział, jakie miała włosy, jaki kolor oczu ani jak wyglądał jej uśmiech. Liczył się dla niego jej śmiech, jej zapach, jej oddech u jego boku w nocy. Dla niej to, że nie widział, nigdy nie stanowiło problemu. Po prostu kochała. I niewidomy mężczyzna znów zaczął się uśmiechać, znów uczyć się radości – po raz pierwszy od dawna.

A potem nadszedł dzień ślubu. Słońce pochylało się ku horyzontowi, złociste światło padało na biały łuk ozdobiony różami. Stał przy ołtarzu, trzymając ją za rękę, czując jej ciepło i drżenie. Wszystko wydawało się idealne i nieskazitelne.

Ale w tej właśnie chwili, gdy składali przysięgę małżeńską, stało się coś niemożliwego. Coś zamigotało w oczach pana młodego. Na początku – niewyraźny błysk. Kolor. Olśniewający, rozmazany. Zamarł, nie rozumiejąc, co się dzieje.

Potem kształty stały się wyraźniejsze: rozmazane plamy zmieniły się w kształty, kształty w twarze. Zobaczył jasne stroje gości, zieleń ogrodu, ludzi wokół. A potem, po raz pierwszy od tak dawna, zobaczył swoją narzeczoną.

Zamarł na ten widok i ledwo wyszeptał: