O piątej rano moja córka przybiegła płacząc, szepcząc, co zrobił jej mąż. Jestem chirurgiem — więc wzięłam swoje narzędzia i poszłam „sprawdzić” mojego zięcia. O wschodzie słońca obudził się… a wyraz jego twarzy można było opisać tylko jako czystą panikę.

„Mamo, otwórz! Mamo, proszę!”

To był głos Emily. Mojej córki, drżącej i łamiącej się od płaczu.

Pobiegłam boso do drzwi, narzucając po drodze szlafrok. Kiedy je otworzyłam, widok sprawił, że zamarłam w środku.

Emily stała w framudze drzwi, ręce ochronnie przyciśnięte do ogromnego, dziewięciomiesięcznego brzucha.

Cienka smuga krwi spływała z rozdartej brwi. Jej wargę była spuchnięta dwukrotnie, a przerażenie w oczach przypominało mi to, co widziałam tylko w pracy z ofiarami wypadków samochodowych i urazów.

„Emily, kochanie, co się stało?” Wciągnęłam ją do środka i usadziłam na sofie w przedpokoju.

„To Max… uderzył mnie, mamo. Uderzył mnie,” wykrztusiła przez potok łez, a we mnie wzbudziło się coś ciemnego, starożytnego i matczynego — instynkt ochrony, a jeszcze silniejszy instynkt zemsty.

Jestem Charlene Reiner, mam pięćdziesiąt dwa lata i od dwudziestu pięciu lat pracuję jako chirurg w miejskim szpitalu.

W tym czasie widziałam wszystko — rany kłute, postrzały, brutalne skutki pijackich bijatyk i sporów domowych.

Ale jedno jest mieć nieznajomego na stole operacyjnym, a zupełnie inne patrzeć na swoją jedyną córkę siedzącą przed tobą z pobitym obliczem.

„Usiądź tutaj. Nigdzie się nie ruszaj.”