Na zaręczynach siostry mojego męża, na plakiecie przypiętej do mojej sukienki widniał napis „Gosposia”. Jego matka uśmiechnęła się krzywo. „Jesteś tu służbą, nie rodziną”. Nie było dla mnie krzesła. Nie było talerza. Nie było miejsca przy stole. Kiedy spojrzałam na męża, prosząc o pomoc, roześmiał się. „Jedzenie jest dla rodziny, kochanie”. Powoli wstałam, wszystkie oczy zwrócone na mnie, i zdjęłam obrączkę. „Więc chyba już nie jestem twoja” – powiedziałam spokojnym głosem. Jego uśmieszek zniknął – i to był dopiero początek.

Zemsta gospodyni

Na mojej piersi widniał napis „ Gosposia ”.

Matka mojego męża, Saraphina, uśmiechnęła się krzywo. „Jesteś tu tylko pracownikiem, Victorio. Bez krzesła, bez talerza, bez miejsca”.

Mój mąż, Alexander, zaśmiał się pod nosem. „ Jedzenie jest dla rodziny ”.

Wyprostowałam się, zdjęłam pierścionek i położyłam go na stole. „ Więc już nie jestem twoja ”. Jego uśmiech zniknął.

Ale to był dopiero początek.

Aleksander nie wiedział, że jestem w domu, kiedy zawołał mamę z naszej sypialni. Zamarłam za drzwiami, trzymając kosz na pranie, a jego głos niósł się szorstko, z nutą protekcjonalności.

„Mama ma rację. Musisz zrozumieć swoją pozycję” – powiedział. „Odznaka „Gosposia” jest idealna. Może po tym wszystkim Victoria przestanie udawać, że jej mały interes ma znaczenie”. Zaśmiał się – a właściwie się roześmiał – na myśl o tym, jak jego partnerzy byliby zachwyceni, widząc, jak „złagodniałam” na przyjęciu zaręczynowym jego siostry Zoe.

Bez słowa odstawiłam koszyk, poszłam do biura i otworzyłam teczkę z etykietą „UBEZPIECZENIE” . W środku znajdowały się sześciomiesięczne dowody defraudacji firmy Alexandra. Miałam nadzieję, że nigdy ich nie wykorzystam. Teraz, podczas gdy mój mąż planował moje upokorzenie w sąsiednim pokoju, ja zaczęłam pisać anonimowy raport dla sygnalisty SEC.