„Zejdź mi z drogi, ty bezużyteczny śmieciu.” Uderzył staruszkę — matkę mojego szefa, miliardera. Nazwał ją „obciążeniem dla społeczeństwa”, a jej filiżanka roztrzaskała się na kawałki. Śmiał się. Nie znał mnie, mężczyzny w kącie, ani telefonu, który miałem zamiar wykonać. Nie wiedział, że zaczyna się jego 18 godzin piekła. To nie jest tylko historia o rasizmie czy arogancji; to opowieść o chwili, kiedy drapieżnik dowiedział się, co się dzieje, gdy zaatakuje niewłaściwą rodzinę.

Nazywam się Dominic Rossi. Nie znacie mnie, i to jest zamierzone.

Jestem tym mężczyzną w rogu kawiarni, facetem w szarej limuzynie, cieniem, na którego nie spojrzałbyś dwa razy.

Przez ostatnie piętnaście lat całe moje życie podporządkowane było jednej zasadzie: ochronie rodziny Vance’ów.

Nie tylko majątku, nie tylko imperium, ale rodziny. A w świecie Arthura Vance’a „rodzina” oznacza jedną osobę ponad wszystkimi innymi: jego matkę, Eleanor Vance.

Arthur Vance rządzi światem ze szklanego wieżowca, człowiek, który jednym słowem potrafi poruszyć rynkami.

Jest miliardowym duchem — precyzyjnym i bezwzględnym. Ale jego matka, Eleanor, jest dokładnym przeciwieństwem. Ona jest sercem.

Mieszka w skromnym, pełnym dębów mieszkaniu, wyszywa własne zasłony i odrzuca każdą propozycję prywatnego auta czy luksusowego apartamentu w wieżowcu.

Jest cicha, życzliwa i głęboko związana ze swoją społecznością.

I tu wkraczam ja.

Moim zadaniem jest zapewnić, że jej spokojne życie pozostanie spokojne. W każdą środę mam ją inwigilować.

Spotyka się ze swoją przyjaciółką Estelle Morrison w małej, lokalnej kawiarni o nazwie The Daily Grind. To rytuał.

Przychodzę godzinę wcześniej, zajmuję narożne miejsce i staję się częścią tapety.