Mój brat zrujnował hotel, który uratowałem. Sprawiłem, że pożałował tego w najlepszy możliwy sposób. Co ty na to?

Mój brat zniszczył hotel, który uratowałem. Sprawiłem, że pożałował tego w najlepszy możliwy sposób.

„Co masz na myśli, mówiąc, że Ryan zostanie dyrektorem generalnym? To ja uratowałem ten hotel”. Mój głos rozbrzmiał w nowo wyremontowanym holu, odbijając się od nowoczesnego, inspirowanego górami wystroju, nad którym pracowałem miesiącami.

Lekceważące machnięcie mamy zabrzmiało jak policzek. „Clare, kochanie, twój brat ma wrodzone zdolności przywódcze. Jesteś zbyt skupiony na szczegółach” – powiedziała, jakby tłumaczyła coś dziecku.

Wtedy wszedł Ryan, z rękami w kieszeniach, z tym zadowolonym uśmiechem, który widziałam od dzieciństwa. „Hej, siostrzyczko, nie bierz tego do siebie. Ktoś musi zająć się codziennymi sprawami, a ja skupię się na szerszym kontekście”.

Nazywam się Claire Anderson i mając pięćdziesiąt dwa lata, nigdy nie sądziłam, że będę walczyć o uznanie w rodzinnej firmie. Po dwudziestu latach sukcesów w zarządzaniu hotelarstwem w Chicago, porzuciłam wszystko, by wrócić do Kolorado i naszego podupadającego rodzinnego hotelu. Ironia losu? Byłam jedyną osobą z prawdziwym doświadczeniem w branży hotelarskiej, podczas gdy mój młodszy brat, Ryan, zmieniał pracę, nigdy nie pracując dłużej niż rok.