Spędziłem dnie przygotowując dekoracje, catering i codzienne potrzeby na święta Bożego Narodzenia z rodziną w moim domku nad jeziorem. Ale kiedy przyjechałem, łańcuch na drzwiach był zamknięty, a moja siostra powiedziała: „Nie rób scen. Wiesz”. Słyszałem, jak moi rodzice śmieją się za nią. Nie miałem więc wyboru i…

Spędziłem kilka dni przygotowując się z rodziną do świąt Bożego Narodzenia, ale gdy dotarłem na miejsce, drzwi były zamknięte na klucz.

W naszych opowiadaniach bohaterowie głównie zmagają się z nękaniem ze strony macoch, mężów i członków rodziny.

„Nie rób scen. Tylko tyle. Rozumiesz?”

Ta jedna kąśliwa uwaga mojej przyrodniej siostry, Kelly, roztrzaskała w jednej chwili całą radość i oczekiwanie, których tak długo się trzymałam. Uchyliła drzwi do mojej willi, ledwie uchylając je i spoglądając przez wąską szparę oczami tak zimnymi i pustymi, jakby patrzyła na kamyk na poboczu. Jak na ironię, najnowocześniejszy łańcuch zabezpieczający, który kazałam zamontować właśnie tego dnia, a zrobił to, ni mniej, ni więcej, tylko profesjonalista, wisiał teraz między nami, chroniąc ją.

„Rozumiesz, Kelly? To nie jest śmieszne. Przestań żartować i otwórz drzwi. Pada śnieg, a ja mam ręce pełne bagażu.”

Rozpaczliwie próbowałem powstrzymać drżenie głosu.

Ta willa, mój zamek na niebie, była czymś, co zbudowałem z zysków, które zarobiłem w niekończących się dniach i nieprzespanych nocach. Śledząc rynki, inwestując każdy zysk z kryptowalut i akcji w to marzenie.

„To nie żart. Mówię serio” – powiedziała Kelly, wypluwając słowa jak trucizna. A potem zza drzwi dobiegł gromki śmiech. Moja macocha Diane i moja druga siostra Hannah, a wśród nich łagodny głos mojego ojca, śmiały się razem z nimi.

„Więc już wszyscy tu są, tak?”

Kelly nic nie powiedziała. Jej pusta twarz mówiła mi wszystko. To było dla niej oczywiste. „Więc dlaczego? Wiesz, ile przygotowałam na ten dzień. Pieczoną wołowinę Wagyu, świąteczne ciasto od tego słynnego cukiernika, wszystko”.

Kelly przerwała mi i po raz pierwszy jej usta lekko się skrzywiły. To był uśmiech, odrażający, mieszający litość z pogardą. „Naprawdę dziękujemy za cały wysiłek i za wszystko. Naprawdę to doceniamy”. A potem powiedziała słowa, których nigdy nie zapomnę. „Przepraszam, ale te święta chcemy spędzić po prostu z naszą prawdziwą rodziną”.

Ciężkie drzwi zatrzasnęły się z hukiem. Rozległ się ostry, metaliczny trzask.