Kiedy wróciłam z podróży służbowej, zastałam córkę leżącą nieprzytomną przy drzwiach. Mąż powiedział spokojnie: „Przesadzasz – właśnie ją trochę ukarałem”. Łzy zamazywały mi wzrok, gdy wzywałam karetkę. Ale kiedy ratownik medyczny przyjechał i spojrzał na mojego męża, zamarł. Potem wyszeptał: „Proszę pani… czy to pani mąż? Bo tak naprawdę…”

Nazywam się Allison Kennedy. Pracuję jako niezależna graficzka w Bostonie, mieście, którego historyczne brukowane ulice echem przypominają przeszłość. Cztery lata temu straciłam męża w wypadku samochodowym – nagłe, brutalne odcięcie, które pozostawiło mnie pogrążoną w morzu żalu. Od tamtej pory mieszkam sama z moją sześcioletnią córką  Chloe . Żal był głęboki, nieustanny prąd wsteczny groził, że mnie pochłonie, ale musiałam iść naprzód, być stabilnym brzegiem dla dobra Chloe. Unoszona przez nieustanny nurt codziennego życia, desperacko próbowałam pogodzić pracę z wychowywaniem córki.

Trzy lata temu, jesienią, w moim życiu zaszła pewna zmiana. Poznałem mężczyznę w lokalnej kawiarni, miejscu pachnącym palonymi ziarnami i cichą nadzieją.  Nazywał się Brent Kennedy  , mężczyzna o spokojnym, uspokajającym usposobieniu, który powiedział, że pracuje w firmie zarządzającej nieruchomościami. Stał za mną, gdy zamawiałem latte, i poznaliśmy się dzięki swobodnej, skromnej pogawędce nieznajomych. Powiedział mi, że właśnie przeprowadził się z Chicago i chce zacząć wszystko od nowa. Mówił z delikatnym, niemal smutnym uśmiechem, który sprawił, że zapragnąłem poznać jego historię.