Ślub Ivaylo i Nastii był dokładnie taki, jak sobie wyobrażała – jak scena z romantycznego filmu.

Ogromna sala, udekorowana białymi orchideami i złotymi wstążkami, świece na stołach, orkiestra na żywo. Nastia lśniła w swojej sukni z długim welonem, a Ivaylo patrzył na nią z mieszaniną miłości i lekkiego niepokoju.

Tylko jedna kobieta nie uśmiechała się – doktor Tatiana Videnova. Siedziała przy stole z krewnymi, ubrana w elegancki kostium, z niewzruszoną twarzą. Nie brała udziału w tańcach, nie wypiła nawet kieliszka szampana. Kiedy nowożeńcy podziękowali jej, powiedziała tylko sucho:

— Cieszę się, że jesteście szczęśliwi. Ale nie zapomnijcie o tym, co obiecaliście.

Po miesiącu miodowym sen się skończył.

Nastia nadal przechowywała zdjęcia ze ślubu i często je oglądała, aby przypomnieć sobie, że to wszystko było prawdziwe. Ale rzeczywistość była inna — rachunki, brak pieniędzy, zimne małe mieszkanie obok Uniwersytetu Medycznego, hałaśliwi sąsiedzi i bezsenne noce.

Ivaylo kontynuował staż w szpitalu, a Nastia próbowała znaleźć pracę, ale nigdzie jej nie zatrudniono. Nie miała doświadczenia ani kontaktów.

Pewnego wieczoru ktoś mocno zapukał do drzwi.

— Dobry wieczór — rozległ się znajomy, chłodny głos.

Nastia zamarła. Na progu stała jej teściowa.

— Nie przyszłam z wizytą — powiedziała Tatiana, kładąc kopertę na stole. — Przekaż Ivaylo, że czekam na niego jutro w klinice. Czas zacząć zwracać pieniądze.

Nastia zbladła.