Mój tata wskazał na mnie przed sędzią, który, jak się okazało, był jego przyjacielem, i powiedział: Ta dziewczyna wie tylko, jak marnować to, na co nie zasługuje. Żądał całego majątku, który mój dziadek zostawił mi w testamencie. Sędzia skinął głową, a jego adwokat uśmiechnął się, pewien zwycięstwa. Wtedy powiedziałem dwa słowa, które sprawiły, że sędzia zbladł.

Mój tata wskazał na mnie przed sędzią, a jego mała amerykańska pinezka na klapie odbijała światło świetlówki. Tata wycelował we mnie palcem, jakbym była czymś, co zeskrobał z buta.

„Ta dziewczyna potrafi tylko marnować to, na co nie zasługuje” – powiedział.

Sędzia Martin Crawford, który, jak się okazało, był jego starym kumplem ze studiów prawniczych, kiwał głową, jakby przećwiczyli to przy mrożonej herbacie na czyimś tarasie. Adwokat mojego ojca odchylił się do tyłu, zadowolony z siebie i zrelaksowany, już delektując się zwycięstwem. W sali sądowej unosił się zapach starej pasty do drewna i taniej kawy. Reporterzy zapełnili ławki z długopisami w pogotowiu.

Żądał całego majątku, który mój dziadek zostawił mi w testamencie. Każdego domu, każdej akcji, każdego dolara. A sądząc po tym, jak sędzia zacisnął usta ze współczucia dla mojego ojca, wyglądało na to, że dostanie wszystko.

Potem powiedziałem dwa słowa, które sprawiły, że sędzia zbladł.

„Konflikt. Interesy.”