„Marnować na ciebie dobre jedzenie? To urocze” – zadrwiła moja siostra na swoim ślubie. „Po prostu zostaw prezent i idź do domu”. Zamrugałam oszołomiona. Moi rodzice nie protestowali. „No cóż… może powinna iść” – mruknął tata. „Dobrze, pójdę” – powiedziałam z lekkim uśmiechem, po czym dodałam: „Ale wiedzcie jedno… wszyscy tego pożałujecie”.

„Marnować na ciebie dobre jedzenie? To urocze” – zadrwiła moja siostra na swoim ślubie. „Po prostu zostaw prezent i idź do domu”.

Zamrugałem oszołomiony. Moi rodzice nie protestowali. „No cóż, może powinna iść” – mruknął tata.

„Dobrze, pójdę”. Uśmiechnęłam się i dodałam: „Ale wiedzcie tylko jedno. Wszyscy tego pożałujecie”.

Nazywam się Harper. Odkąd pamiętam, potrafię odczuwać rzeczy – głębokie, niebezpieczne, których inni nie potrafią. Nie tylko emocje, ale fale czegoś mroczniejszego: niepokoju, oszustwa, gniewu. To nie jest sztuczka. Nie widzę przyszłości. Ale wyczuwam, co kryje się za uśmiechami, które ludzie noszą jak maski. I za to moja rodzina traktowała mnie, jakbym była złamana.

Dorastając w Charleston w Karolinie Południowej, szybko zrozumiałam, że bycie dziwakiem oznacza bycie kimś bezużytecznym. Moja mama, Emma, ​​mówiła mi, że mam nadmierną wyobraźnię. Mój tata, Robert, po prostu mnie ignorował przez większość czasu, chyba że po to, by wyśmiać coś, co powiedziałam. Ale to moja młodsza siostra, Chloe, naprawdę wiedziała, jak przekręcić nóż. Jest ode mnie młodsza o 3 lata, ma twarz idealną na okładki magazynów i głos, który przyciąga wzrok wszystkich w pokoju. Byłam cieniem w jej idealnym życiu, przestrogą.

„Nie pozwól jej siadać blisko mnie” – szeptała do mamy podczas szkolnych przedstawień. „Sprawia, że ​​wszystko wydaje się ciężkie”.