„Teraz wydaje ci się to zabawne?” zapytałam cicho, ale ostro, niczym nóż, patrząc na niego z silną determinacją w oczach.

Wszystko wyglądało jak z bajki. Zamek na brzegu, białe róże, muzyka w tle, a my – Mila i Andriej – para, którą wszyscy nazywali „idealną”. Ja miałam na sobie przepiękną suknię, on idealnie skrojony garnitur, uśmiechnięty, czarujący i pewny siebie. A przynajmniej tak mi się wydawało.

Podczas kolacji wszystko wydawało się idealne. Ludzie wznosili toasty , moi przyjaciele się śmiali, a ja myślałam, że spełniam swoje marzenia. Potem, kiedy tańczyliśmy, Andriej zaproponował „zrobienie czegoś zabawnego do zdjęć”. Pociągnął mnie za rękę w stronę fontanny, a ja myślałam, że chce romantycznej chwili. Ale wtedy wydarzyło się coś, czego nigdy nie zapomnę.

W chwili, gdy stanęłam na krawędzi, roześmiał się i mocno mnie popchnął. Wpadłam do lodowatej wody, sukienka przylgnęła mi do ciała, a śmiech gości rozniósł się echem po całej sali. Niektórzy śmiali się, myśląc, że to żart. Mnie to wcale nie bawiło. Z trudem wydostając się z fontanny, spojrzałam na niego. Stał ze szklanką w dłoni, otoczony przyjaciółmi, i powiedział głośno: „No, teraz jesteś naprawdę odświeżoną panną młodą!”. Goście zachichotali. A potem poczułam, jak coś we mnie pęka.

Kiedy woda spływała mi po twarzy i wszyscy się śmiali, wstałam, zrzuciłam welon i zrobiłam coś, co zamarło wszystkim na twarzach. Woda spływała mi po twarzy, makijaż spływał, a sukienka, ciężka od satyny, kleiła się do ciała. Goście wciąż robili zdjęcia i śmiali się, a ja po prostu stałam w tej zimnej fontannie i patrzyłam na nią.

Nagle wszystko ucichło. Nie słyszałam muzyki, nie słyszałam śmiechu – tylko swój oddech i bicie serca. Powoli wspięłam się na krawędź, boso, drżąc, ale stojąc prosto. Spojrzałam mu w oczy.

„Nie pracujesz, a cudzy chleb jesz!” – teściowa nie jest gotowa pogodzić się z tą sytuacją