Pożegnawszy męża, który był o krok od śmierci, wyszłam ze szpitala z płaczem. Nagle usłyszałam rozmowę lekarzy, której nie powinnam była słyszeć.

Pożegnawszy męża, który był o krok od śmierci, wyszłam ze szpitala z płaczem. Nagle usłyszałam rozmowę lekarzy, której nie powinnam była słyszeć.

Żanna nic nie powiedziała, żegnając się z mężem. Lekarze ogłosili jego śmierć, powolną, ale niechybną. Wyszła ze szpitala ze złamanym sercem, wciąż czując ciepło jego palców na swoich.

Żanna stała dzielnie u boku Denisa. Starała się nie okazywać strachu ani rozpaczy. Uśmiechała się, żartowała i dodawała mu otuchy.

„Tylko cierpliwości, kochanie” – powiedziała, delikatnie poprawiając koc na jego ramionach. „To niedługo się skończy. Kiedy poczujesz się lepiej, pojedziemy do Astorii. Pamiętasz, gdzie się pobraliśmy? Założę tę czerwoną sukienkę, którą tak uwielbiałeś… I będziemy tylko ty i ja, jak poprzednio. Bez gości, bez zamieszania. Dobrze?”

Denis uśmiechnął się słabo, ale ledwo mógł mówić. Oddychał ciężko, a jego głos był ledwo słyszalny. Jego ciało było wyczerpane chorobą, a maszyny wokół niego cicho piszczały, monitorując każde uderzenie serca, jakby odliczały ostatnie minuty jego życia.

Żanna starała się być jak najsilniejsza podczas swojego pobytu. Ale gdy tylko zamknęła drzwi na oddział i stanęła przed wejściem do szpitala, siły ją opuściły. Osunęła się na ławkę, jakby nogi odmówiły jej posłuszeństwa, i wybuchnęła płaczem. Gorzkimi, gorzkimi łzami, zrodzonymi z rozpaczy.

„Dlaczego? Dlaczego my? Ledwo zaczęliśmy żyć…” – krzyknęła dusza, choć usta milczały.