Moi rodzice odsunęli mnie od Święta Dziękczynienia. Mama powiedziała: „Twoja siostra chce, żeby jej chłopak zrobił dobre pierwsze wrażenie. Myśli, że twoja obecność… postawi ją w złym świetle”. Rozłączyłam się. Następnego dnia pojawili się w moich drzwiach, wściekli i… jej chłopak powiedział…

Moi rodzice odcięli mnie od Święta Dziękczynienia z nonszalancką obojętnością kogoś, kto odkrawa tłuszcz ze steka. Bez ostrzeżenia, bez wahania. Tylko głos mojej matki, piskliwy i ostry, dobiegający z głośnika telefonu.

„Twoja siostra chce, żeby jej chłopak zrobił dobre pierwsze wrażenie, Willow” – powiedziała lekkim tonem. „A twoja obecność postawiłaby ją w złym świetle”.

Stałem w garażu, smar plamił mi kostki, a listopadowe powietrze gryzło mnie w kark. W słuchawce zapadła cisza. Nie sprzeciwiałem się. Nie błagałem. Po prostu się rozłączyłem i wpatrywałem w betonową podłogę, jakby plamy oleju nagle skrywały odpowiedzi na pytania o wszechświat.

Myślałam, że to już koniec. Myślałam, że po prostu wtopię się w tło, jak zawsze. Ale następnego ranka moja rodzina pojawiła się w moich drzwiach, wściekła. A chłopak, na którego tak bardzo starali się zrobić wrażenie, spojrzał na mnie i powiedział coś, co zmieniło wszystko.